• Home
  • Activiteiten
  • Blogs
  • Previews
  • Shop
  • Contact
  • FAQ
Twitter Facebook

Welkom in Mijn wereld

Om 6.30u ’s morgens druk ik nog half slapend de buzzer van mijn wekker uit. Iedereen in huis slaapt nog en ik wil me omdraaien om nog even wat extra minuutjes slaap mee te pikken.

Gisteravond te laat geworden met een vaste gast die een behoorlijk nagesprek nodig had. De sessie zorgde voor zulke heftige emoties bij hem, dat ik het niet verantwoord vond om hem gelijk na de sessie naar huis te sturen.

Graag gedaan die knuffel, het gesprek en de bevestiging van de toch wel zeer intieme band die we hebben na ruim 2 jaar maandelijks samenspel. Ik zou niets anders willen, zou het niet eens anders kunnen, maar de praktische consequenties ervan ervaar ik vooral nu. ’s Ochtends vroeg, als mijn leven er iets minder glamoureus uitziet. Meesteressen zijn namelijk ook mensen. Vrouwen van vlees en bloed. Dominante echte en krachtige vrouwen. Maar ook zij slapen en ontwaken…

Ik ben nog moe, na die 4 uur nachtrust. Ik voel de blaren die op mijn vingertoppen staan van de spanking die ik (ook gisteren) anderhalf uur lang volluit heb gegeven. Al doen we dat professioneel met een bolling van de hand (om striemen te voorkomen) voelt een Meesteres het zeker ook. Zoals nu. En ik voel de spierpijn in mijn bovenbenen van de sessie met een nieuweling die zo leuk te plagen was met het suggereren van een facesitting die er natuurlijk alleen op Mijn manier kwam. Het was een geweldige dag gisteren. Ik heb genoten en was oprecht trots op de 3 gasten die langskwamen in mijn eigen speelruimte. Slaven waren helemaal happy. Top dag en avond!

Bij thuiskomst ’s nachts, de oppas nog thuisgebracht. Ik was helemaal in de flow: nog even gebeld met een privé-slaaf en de laatste instructies naar de huisslaaf gestuurd die volgende week een paar dagen komt klussen in de speelruimte.

Maar terug naar de dag van vandaag... 
Mijn wekker heeft de honden al gewekt en ik begin dribbelende geluiden te horen beneden. Ook de kat, die buiten de nacht doorbrengt, meldt zich al voor het raam. Gelukkig, denk ik, die is weer veilig thuis gekomen…

In plaats van toe te geven aan mijn moeheid, grijns ik en bedenk ik me dat ik toch wel een heel bijzonder leven heb en dat ik er, hoe moe ook, vandaag weer met volle teugen van ga genieten.

Ik duw het donzen dekbed opzij en stap uit bed. Trek voor het gemak een "campingsmoking" aan, geef de kat te eten, wek mijn mensenkind van 10 en zorg voor een gezond ontbijt en een leuk begin van de dag. Daarna bereid ik me voor op een uur joggen door het bos met de honden. Heerlijk aards. In de modder. Wind in mijn gezicht, met de Duitse herders die me doorgaans beschermen tegen te opdringerige volgelingen en die nu uitgelaten voor me uit rennen. We genieten samen van het bewegen in de frisse buitenlucht en het gevoel van vrijheid dat het me iedere keer weer geeft.

Nog geen slaaf te bekennen. Dit is Mijn quality time. Ik duld in de vroege ochtend, buiten mijn inner-circle, niemand anders. Hier kom ik van bij en ren alle onzin, negativiteit en het respectloze egocentrisme van anderen die ik in mijn leven tegenkom, van me af om in de laatste minuten van de tocht te beseffen hoe bevoorrecht ik als Westerse vrouw ben om voor dit leven als dominante vrije geest te kunnen kiezen. Nog maar een paar eeuwen geleden zou ik vast op de brandstapel beland zijn.

Nu groeten dorpelingen me vriendelijk en hebben ze respect voor mijn levenskunsten als hardwerkende vrouw en alleenstaande moeder. Leven vanuit vrouwelijke kracht straalt een tevredenheid uit, wat aanstekelijk werkt op anderen. Ik klets met een buurvrouw, zwaai naar een boer die bezig is op zijn erf. Ze lachen hartelijk. Iedereen blij. Mijn dag begint goed:

Om 7.00u loop ik buiten. Ik ren de spierpijn eruit, voel mijn hart bonken in mijn keel en maak een planning. Ik denk aan wat er straks weer gaat beginnen: de telefoontjes, de mailtjes, de vragen, de afspraken, de hakken die knellen, de touwen die als ze uit de droger komen nog ontward en goed geknoopt op de juiste plek moeten hangen, de latex catsuits die moeten glimmen, de autoclaaf die eigenlijk nog even nagekeken moet worden, de beller die een afspraak wil maken, maar waarvan mijn gevoel zegt: “Kijk uit,” de foto’s die ik nog moet opsturen naar de slaaf die er ook op staat.  De sling die ik nog moet laten ophalen en mijn nagels die eigenlijk weer opnieuw gelakt moeten worden…

Maar nog even niet. Om 9.00u drink ik mijn eerste kop koffie, zet ik de computer en telefoon aan. Ik ben er klaar voor: “Beste Meesteres”, lees ik in mijn mailbox, “ik verlang zo naar U en wil graag voor vandaag een afspraak maken. Kan ik vanmiddag om 14.00u bij U langskomen voor een sessie van 2 uur?”

Welkom in Mijn wereld. De echte wereld van een lifestyle en professioneel Meesteres in Nederland.


De beginner, die wil leren en ervaren, staat voor Me

Hij stottert een beetje en zijn handen trillen. Zijn sublijst, en enveloppe met inhoud, houdt hij in zijn handen vast alsof het zijn vrijgeleide voor het oorlogsgebied is. Hij kijkt naar de grond en fluistert verlegen: “Goedemiddag Meesteres”, als ik hem begroet bij de deur.

We weten allebei waarvoor hij komt. 
Hij staat er helemaal achter. Hij wil het. Hij heeft er zin in. 

Ondanks de slapeloze nacht die eraan vooraf is gegaan. Het is iets waar hij al lang over gefantaseerd heeft. En nu wil een vrouw - een mooie en ervaren Meesteres - hem zien voor een sessie. Een bekende Meesteres die maar enkelen de kans geeft en selectief nieuwe onderdanen aanneemt. Aan de telefoon zei hij me eerder dat zijn hart al een vreugdedansje maakte bij het vooruitzicht. 

We staan op ooghoogte en hij durft even niets te zeggen.

Ik zie dat hij blij is me te zien, door het vluchtige glimlachje wat je ook wel ziet bij verlegen kinderen die een complimentje krijgen van de schooldirecteur…   

“Ah jij bent X. We hebben een afspraak. Je bent keurig op tijd. Goed zo. Kom binnen, dan kletsen we verder” zeg ik vriendelijk tegen hem.

Ik wijs hem het krukje waar hij op mag plaatsnemen. Voordat ik zelf ga zitten, loop ik altijd even naar het antieke kastje in de speelruimte waar het dienblad met een karaf water en pepermuntjes klaarstaan. Ik schenk een glas water voor de slaaf in en neem zelf plaats op mijn troon tegenover hem. Kostbare seconden om zijn gedrag te observeren en in te schatten vanaf een afstandje, zonder dat hij het door heeft. Alles wat ik doe heeft een reden…

Voor de slaaf in kwestie zijn het ook nuttige tellen: net genoeg om zich te hervinden en om de ruimte, de sfeer en de “Meesteres van zijn dromen", die hij tot dan toe alleen van een afstand kent, goed in zich op te nemen. Even bijkomen, spanning - die overigens ook een zeer verslavend effect kan hebben - reguleren en de focus eventjes op wat anders dan de zenuwen. Ik snap het heel goed. We zijn allemaal ergens begonnen…

Je ziet “ze” dan vaak weer wat kleur krijgen en blij verrast zijn dat hun Meesteres - als ze zo gespannen zijn als dit exemplaar (grijns) - ze de luxe van een glas water gunt. In wezen is het de eerste schouderklop waarmee de Meesteres de persoon in kwestie ruimte geeft zichzelf eventjes te mogen zijn. De eerste beloning voor het netjes op tijd verschijnen op de afspraak en het opvolgen van mijn instructies. Tegelijkertijd laat ik zien dat ik buiten de sessie open, communicatief en duidelijk ben. Vriendelijk, maar wel degene die de toon zet. Daden zeggen nu eenmaal meer dan woorden. Ook voor een Meesteres.

Streng zijn en straffen is namelijk alleen nuttig als er een band is, het gesnapt wordt en een doel dient. Anders is het eerder een loos trucje van een slechte actrice. Een goede professionele Meesteres speelt met de lichaamstaal van de slaaf, die ze “leest” en ombuigt naar activiteiten, acties en emoties die voor beide bijzonder en bevredigend kunnen zijn. Omdat na vriendelijkheid de bizarre hardheid van de straf des te harder aankomt en de vernedering dieper wordt gevoeld als het er echt toe doet. In de sessie. Niet bij de begroeting.

Tijdens de eerste seconden van een kennismaking zou roeptoeteren en blaffen een averechts effect hebben. Dan is het gewoon regelrecht respectloos en onbeschoft gedrag, wat niemand hoeft te tolereren. Je moet niet alles geloven wat je ziet in filmpjes. Een BDSM-sessie is de ultieme interactie tussen mensen, geen slechte harde real life pornofilm. Want laten we wel wezen, BDSM-ers zijn mensen. En mensen willen het graag goed doen. Vooral nieuwe slaven. En die kans gun ik hen die ik welkom heet. Omdat ik plezier beleef aan het doorgeven van wat ik weet, kan en gerealiseerd heb. Ik maak het mijn slaven graag moeilijk uit liefde, vriendschap en compassie. Zoals een vaste slaaf het eens verwoordde: “Uw genegenheid voel ik in Uw zweepslagen. Ik heb het liever dan welke aai over mijn bol ook…”

Dus doe ik het zo. Het is Mijn stijl. En het werkt. Zo ook vandaag. Bij de verlegen nieuweling. De toon is gezet, de aandacht is op mij gericht en het voorgesprek kan in stijl aanvangen. Ondertussen durft de nieuwe onderdaan eventjes naar mijn laarzen te gluren. Ik kan hem zich enorm betrapt laten voelen. Maar nu nog niet. Het is het goede moment om het gesprek te beginnen.

“Vertel eens”, zeg ik hem.
“Wie ben je en wat ga jij de komende anderhalf uur voor Mij betekenen?”…

(Wordt vervolgd)