• Home
  • Activiteiten
  • Blogs
  • Previews
  • Shop
  • Contact
  • FAQ
Twitter Facebook

Blog

RSS
Miss Twinky: Hm, ik weet het niet...- dinsdag 13 maart 2012

Als kind al vond ik het boeiend om te ontdekken wat andere mensen lekker of spannend vonden. Eindeloos heb ik met mijn dokterskoffertje gespeeld en de grenzen opgezocht van wat wel en niet hoorde. Samen met buurjongetjes en vriendinnetjes spelend ontdekken. Geen seks, wel sensualiteit. Ontdekken van je eigen lichaam en dat van de ander.

Ik denk dat ik me eigenlijk altijd bezig heb gehouden met de verborgen kantjes van andere mensen, de scheidslijn tussen wat mag wel en wat mag niet. Niet dat ik een buitensporige del was, nee helemaal niet! Binnen de grenzen van wat hoort en netjes is, zoeken naar de ruimte, uitproberen en ontdekken.

Mijn waarden en normen waren stichtelijk. Dat betekende dat ik me altijd vreselijk verliefd voelde maar nooit echt “iets” met de ander zou willen. Ik was verliefd op het gevoel van verliefdheid en erotiek. Daar speelde ik ook wel mee. Achteraf gezien, misschien ook wel op het randje.  Wel uitdagen maar niet laten toehappen. Hele stoute dingen bedenken en fantaseren maar nooit echt doen of toelaten. Zeker dat ik de kans wel gehad heb, de vraag, de smeekbede maar dat deed ik “natuurlijk” niet.

De vriendjes die later kwamen bleven lang. Ik ging voor stabiliteit en een gezin. Een periode heb ik mijn sensuele ik weggestopt. Ik heb net gedaan of ze er niet was en voelde me, achteraf gezien steeds leger worden.

Toen kwam er iemand die me vroeg me over te geven in zijn handen. De controle los te laten en me mee te laten nemen een onbekende wereld in. In mij werd opnieuw het leven wakker. Ik werd geraakt in spanning en spelen. Ik werd blij en voelde opnieuw dezelfde kriebels van vroeger. Me op het randje begeven van wat wel en niet kan en mag. Genieten van sensualiteit en uitdaging. Onder strikte voorwaarden en afspraken zijn we getuimeld in een omgeving waarin ik werd uitgedaagd mezelf opnieuw vrij te geven. Die kriebels te voelen en gelukkig te worden met mijn vrouw-zijn. Hoe meer in controle hij was, des te lekkerder ik het vond. Daar ontstond ook de verwarring want eigenlijk vind ik het niet horen, vind ik het niet passen bij de tijdsgeest van 2012. Toch blijf ik getriggerd. De grenzen opzoeken. Tot hoe ver kan ik gaan? Wat durf ik wel en niet te doen? Hij zei:” Je bent een BDSM-er”. Ik riep heel hard: “Nee!” Ik hou niet van hardvochtigheid, ik wil geen pijn, ik zoek geen gothic achtige leermeester. Ik wil spelen, intens lekker spelen op het randje van wat wel en niet kan. Dus speelden we, steeds meer op de grens, steeds meer zoeken naar wat er triggert en waarom het me raakt. Zoeken, lezen en doorgronden. Mijn behoefte aan informatie was groot.

Je moet naar een kinky website en daar zoeken onder BDSM kreeg ik als tip. Maar de websites deden me huiveren, kotsmisselijk duwde ik soms de knop uit omdat wat ik zag zo hard, kil en plastisch was. Toch keerde ik keer op keer terug. Tussen de regels door, als ik goed zocht, vond ik mooie, spannende verhalen. Verhalen die wat met me deden, heftige reacties opriepen. En ik snapte niet waarom. Boos werd ik ervan, ik ben helemaal geen BDSM-er. Ik kijk naar die wereld en zoek er soms kleine facetten uit die ik lekker vind. Ik mag graag experimenteren, verder niet.

Als ik een avondje lekker met vriendinnen zit te kletsen, herkennen ze zichzelf in mijn verhaal. Zij zijn inderdaad ook op zoek naar meer, naar uitdaging, naar erotiek en spanning. Als ik heel voorzichtig vertel wat ik uitprobeer dan kijken ze me met ongelovige ogen aan. Ze hangen aan mijn lippen.  “Vertel me meer, vertel me meer!” Ze herkennen mijn zoektocht naar seks die meer is dan functioneel. Ze willen weten wat ik dan doe en hoe ik dat doe. We fluisteren een beetje want het hoort natuurlijk toch niet.

“Jeetje, jij bent effe kinky, zeg!” zei laatst mijn beste vriendin. “Ik ben helemaal niet kinky”, beet ik haar snel toe. Waarop ik naar de keuken liep voor een kop thee. “Nou ok dan, een beetje kinky met een knipoog naar BDSM. Ik ben, denk ik, een rechtgeaarde TWINKY. De sprankeling en de knipoog naar een wereld waarin ik niet hoor. Een beetje wel, maar niet te heftig, gewoon lekker!” Ze snapte het volledig.

Ik denk dat veel van mijn vriendinnen eigenlijk allemaal een beetje twinky zijn. Er ligt een groot verlangen meer uit liefde en seksualiteit te kunnen halen. Ik zie het in de twinkeling  van hun ogen als ik hen eerlijk vertel wat ik zo lekker vind…

Miss Twinky

6/2012-3

Opmerkingen (0)
Waarom BDSM beleven zo mooi kan zijn?- dinsdag 28 februari 2012

Heb je wel eens gedroomd van volgende zaken? Van seks te hebben met handboeien om? Geblinddoekt te worden? De toelating te moeten vragen om te mogen klaarkomen? Om opdrachten uit te voeren die kinky en spannend zijn?  Om gewaagde kleding te dragen en je zo te moeten vertonen aan anderen? Om je partners genot te kunnen beheersen? Om je over te geven aan de macht van je bedgenoot? Om genot en pijn te combineren? Om dingen op commando te moeten doen die eigenlijk niet horen of netjes zijn? Om iemand pijn te mogen doen? Of om pijn toegediend te krijgen?

Ik verwed er wat op dat de kans groot is dat je over één van die dingen wel eens nagedacht hebt. Misschien zelfs al eens wat op jezelf uitgetest hebt of al eens geëxperimenteerd met vriend of vriendin.

Ik verwed er nog meer op dat je als kind wel eens spelletjes speelde die te maken hadden met iemand gevangen nemen en vastbinden. Meester of doktertje spelen waarbij jij kon beslissen wat er gebeurde. Of paardjerijden met de teugels in jouw handen. Stiekem stoute dingen lezen of bekijken en daar opgewonden van worden. Of iets niet mogen en het toch lekker doen ook al was het toch een “vies” spelletje. Of mateloos gefascineerd  door een strenge leerkracht, een dominante vrouw, een leidinggevende. Met knikkende knieën een politieagent of militair die orders geeft zitten bewonderen.  Jezelf of een ander wel eens pijn toedienen en merken dat je er een lekker gevoel van kreeg.

Dat zijn allemaal zaken die je misschien wel zal herkennen. Zaken die mensen die BDSM beleven ook lekker vinden. Ieder op zijn wijze en intensiteit, vrijwillig en bewust, openlijk of verborgen. Dit is de speeltuin van mensen die BDSM beleven.

De vraag die ik jou stel is: herken je het?
En een vraag die je jezelf kan stellen: moet ik er wat mee?
Mijn antwoord zou “ja” en “nee” zijn.  Dat hangt van de antwoorden af op de volgende vragen:  Hoe sterk zijn mijn verlangens? Kan en durf ik er met anderen over praten? Met mijn partner? Droom ik er stiekem van om die zaken eens uit te proberen? Durf ik mijn verlangens onder ogen te zien en durf ik ermee te gaan experimenteren?

Of je het nu BDSM of seks met een kinky kantje wilt noemen? Wat maakt het uit? Wat echt essentieel is, is het gevoel dat je erbij krijgt. Het gaat over of én hoe jij het vorm wil geven. Het ontdekken van jouw diepste seksuele identiteit en geaardheid.
Durf je die uitdaging aan? Ben je bereid om deze spannende speeltuin binnen te treden en samen op een vrijwillige en verantwoordelijke wijze te gaan spelen? Durf je de ander vertrouwen dat die je gaat geven waar je je al lang stiekem van droomde? Ben je in staat iemands wensen te respecteren en je aan de regels van het spelletje te houden?

Is jouw antwoord op deze laatste serie vragen een volmondig “ja”? Dan raad ik je aan te gaan ontdekken. Doe het slim en stapje voor stapje. Met wijsheid en beraad ga je een wereld ontdekken die je volledige vervulling kan schenken. In boeken en op internet kan je talloze prachtige verhalen vinden die beschrijven hoe gezonde mannen en vrouwen hun BDSM-verlangens beleven en hoe hun leven een ongekende extra dimensie kreeg. Hoe ze volkomen geluk vonden door hun verborgen wensen in een gespeelde werkelijkheid om te zetten. 

Het waarom voor deze blog ligt in het feit dat ik mijn volledige vervulling als mens gevonden heb door mezelf als BDSM’er te aanvaarden en het samen met anderen te gaan experimenteren en beleven. Het heeft me nooit meer bij mezelf én de ander gebracht dan nu het geval is. En jou wens ik hetzelfde toe.

S. Sebastianus

5/2012-2

  
Opmerkingen (0)
Moet BDSM mainstream worden?- zaterdag 18 februari 2012

Die vraag las ik recent op een BDSM-forum. Het standpunt van de “original poster” was dat er tegenwoordig heel wat pogingen zijn om BDSM onder de aandacht te brengen. Er lijkt inderdaad meer media-aandacht. Ditmaal niet zo zeer gericht op de excessen, maar meer op informatieverstrekking. Maar er zit toch steeds een behoorlijk vleugje sensatiezucht bij, merkt de schrijver op. Is dat wel handig of gewenst?

Daarbij zaten ook enkele andere vragen: “Zijn de mensen die naar buiten treden om te vertellen over BDSM wel “onze spreekbuis”? Willen we dat deze mensen gaan vertellen hoe “wij” BDSM beleven? Komt met die sprekers wel genoeg nuancering aan bod? Is hun verhaal wel het onze?” En verder: “Moet BDSM wel mainstream worden? Blijft het niet beter wat “elitair?” Misschien is het wel helemaal niet wenselijk dat het mainstream wordt omdat dan de commercie er zijn greep op zou doen en dreigt daardoor juist niet dat - wat voor velen toch als iets geheims, “verboden” en spannends beleefd wordt - een beetje “gewoon” te worden?”

Interessante vragen!

Ik stel er een paar bij. Zouden homo’s en lesbiennes het erg vinden dat de beleving van hun geaardheid meer mainstream is geworden? Is homoseksualiteit inmiddels wel echt zo mainstream? Worden er niet dagelijks nog mensen juist om die geaardheid bekritiseerd, gediscrimineerd, uitgesloten, ja soms zelfs nog in mekaar getimmerd? Hun strijd is al tientallen jaren geleden begonnen; eveneens vanuit een soort “outcast positie”. Soms zelfs heel bewust door een kleinere groep gecultiveerd!  Ook daar zijn mensen zich gaan outen en waren er media die “erop gesprongen” zijn omdat het wel sensationeel nieuws vormde. Ook transgenderisme zit nog volop in die “oorlogszone”. Nu hoeven ze al niet meer naar Cassablanca om zich te laten verbouwen, maar om nu te zeggen dat het allemaal easy going is? Nou nee!

Kan het dan fout zijn dat mensen over hun geaardheid gaan getuigen? Moeten we het erg vinden dat bepaalde “onverkozen vertegenwoordigers” van onze geaardheid gaan praten met de media? Moeten we de sensatiezucht er dan maar niet voor lief bijnemen? 

Stel. Er komt iemand op televisie praten over zijn of haar beleving van vanilla-hetero-seks. Moeten alle vanilla-hetero’s zich dan gaan vereenzelvigen met die ene persoon? Is die ene persoon dan de spreekbuis voor alle vanilla-hetero’s van deze wereld? Ik dacht het niet! Sterker nog. Zo wordt het ook niet bekeken door die mensen. Ieder beleeft zijn of haar geaardheid op een vrije wijze, en zolang er geen essentiële mensenrechten of wetten worden overtreden kan ongeveer alles.

Zo ook kijk ik tegen die mediahonger van de laatste tijd aan wat betreft BDSM. Laat BDSM’ers maar praten over hun geaardheid. De wereld kan er alleen maar wijzer van worden. En baadt het allemaal in een zweem van sensatie en ophef? So what the hell?! Als je aandacht krijgt, dan zal je die aandacht waard moeten zijn. Heb je een zwak verhaal, dan val je toch door de mand. En zijn we niet zelf de oorzaak van die sensatiezucht? Maken media niet juist handig gebruik van dat wat we allemaal toch wel stiekem wensen en dat is graag in iemands slaapkamer kijken?

Nog elke dag lees en hoor ik BDSM’ers bevestigen dat ze niet zo maar in de openheid durven en kunnen. Dat ze vrezen dat ze bekritiseerd, gediscrimineerd, uitgesloten, ja misschien wel dreigen in mekaar getimmerd te worden. Is dat dan de manier waarop we BDSM wensen te beleven? Maakt dat het dan zo lekker geheim, verboden of spannend? 

Seksuele beleving - van welke aard dan ook - is iets wat we zelf vorm geven. En of je BDSM nu in je slaapkamer, op een openbare happening of een privé-dungeon beleeft, hard of zacht, professioneel of privé, dat is jouw keuze. Zolang je het veilig en verantwoordelijk doet en met wederzijdse toestemming blijft het even spannend en verboden zoals je dat zelf wilt. Het is niet omdat mensen gaan praten over BDSM dat het minder lekker wordt voor jou, toch?

En als de commercie zijn greep doet op BDSM, is dat dan zo erg? In onze kapitalistische wereld is commercie wat de wereld doet draaien (of je dat nu leuk vindt of niet) en is het aan elke consument om te kiezen tussen: “Ik laat me lekker verneuken door dingen te kopen die ik niet echt nodig heb tegen een belachelijk (te) hoge prijs” of “Ik stel me kritisch op en informeer me op een degelijke wijze en kies verantwoord”. Maar om verantwoord te kunnen kiezen, moet je toegang tot informatie hebben. Veeeeel informatie en liefst van zoveel mogelijk verschillende mensen! Dus juicht informatie toe en verspreidt ze mee! Laat ze maar praten en schrijven … en haal er uit wat voor jou relevant is!

S. Sebastianus

4/2012-2

Opmerkingen (0)
Heb jij je wel eens verbaasd?- donderdag 19 januari 2012

Heb jij je wel eens verbaasd over de vreemde dagdromen die je had? Over dingen die “normale” mensen niet horen lekker te vinden? Over macht en machteloosheid in een seksuele context? Over vastgebonden, geblinddoekt, vernederd, beheerst te worden? Perverse dingen gezien of gelezen die je enorm opwonden? Over kinky kleding, voorwerpen, situaties gedroomd?

Welkom! Je bent 1 van de 10 mannen of vrouwen die iets met BDSM hebben. Steeds meer wetenschappers gaan ervan uit dat het over zoveel mensen gaat. Je bent er dus één van, of je kent minstens mensen in jouw directe omgeving die “er wat mee hebben”. Wie weet wel je ouders, zus of broer, de leerkracht waarbij je niet weet waarom hij jou zo fascineert, de man in de winkel waar je steeds door gebiologeerd raakt, de vrouw die je met één blik je een klein jongetje doet voelen …

De afgelopen tientallen jaren zijn er diverse studies verricht naar verkrachtingsfantasieën. Tussen de 31 en 57% van de vrouwen zegt dergelijke fantasieën te hebben. Voor 9 tot 17% is het zelfs de favoriete fantasie. Een gevaarlijk “geheim” omdat echte verkrachters hier heel verkeerde conclusies uit zouden kunnen trekken. Willen vrouwen dan verkracht worden? Nee, nee en nog eens nee! Deze vrouwen fantaseren erover, wat helemaal niet wil zeggen dat ze het in het echt wensen mee te maken.

Je kent ongetwijfeld de verhalen van invloedrijke en machtige mannen die betrapt worden met een vrouw die hen vernedert, misbruikt, hen aankleedt als vrouw, of misschien wel als baby, hen dingen laat ondergaan die geen volwassen man openlijk durft te bekennen.  En toch lopen er tussen die 1 op 10 mannen heel wat rond die daar bloedgeil van worden.

Nu kunnen jouw fantasieën misschien veel minder extreem zijn dan de gegeven voorbeelden, maar voor de meeste fantasieën geldt dat ze slechts werkelijkheid kunnen worden als je iemand vindt die jouw wensen werkelijkheid wil laten worden. Als je iemand vindt die door jouw fantasie te vervullen meteen ook de eigen fantasie vervult.

En daarmee kom je in de wondere wereld van de BDSM terecht. De wereld van Dominanten en submissieven. De wereld waar je op vrijwillige basis je macht inruilt voor onmacht en daarin juist je grootste kick kan vinden.

Wij hadden dergelijke fantasieën en hebben ze in een gespeelde werkelijkheid omgezet. Een gewenste werkelijkheid waarover we eerst heel grondig gecommuniceerd hebben. Daarvoor hebben we heel wat grenzen moeten overschrijden:  wat wil ik eigenlijk beleven? – is dat wel normaal? – durf ik dat wel aan? – wie moet ik daarvoor uitkiezen?  - hoe doe ik dat veilig? – zal ik er gelukkiger door worden? – moet ik mijn seksuele geaardheid outen naar mijn omgeving? … Allemaal vragen die we ons gesteld hebben.

En hoe meer we rondkeken, des te meer mensen we tegenkwamen die zich net dezelfde vragen stelden. Door ons te informeren, samen te praten en te reflecteren … zijn we gekomen tot het zelfbewustzijn: wij zijn mensen met een BDSM-behoefte en door die beleving te gaan invullen zijn we de mensen geworden die we wensten te zijn … maakten we waar wat anderen wensten waargemaakt te zien.

Was dat eenvoudig? Nee, het was behoorlijk moeilijk, omdat we vooral moesten opboksen tegen onszelf en de opwerpingen: dat hoort niet, dat kan niet, dat is gevaarlijk, dat is onverantwoordelijk, en zo meer. We moesten out-of-the-box leren denken, kijken én doen. 

Mensen die een BDSM-behoefte in zichzelf ontdekken krijgen een lawine van tegenstrijdige en verwarrende gevoelens over zich heen,  massa’s informatie, indrukken, geile verhalen, rampscenario’s te verwerken. Velen haken af en beslissen er nooit wat mee te gaan doen. Dat is prima! Niemand verplicht je er wat mee te doen!

Anderen blijven zich hun hele leven lang vragen stellen of ze toch net niet de essentie van zichzelf genegeerd hebben. Hoe het zou zijn om … ?

Een bepaalde groep begint er aan en komt erg bedrogen, gefrustreerd (of erger) uit hun zoektocht weer terug bij zichzelf en blijven voor de rest van hun leven met een zeker gemis of zelfs trauma zitten.

Toen wij terugblikten op onze zoektocht, zagen hoeveel mensen met dergelijke vragen worstelden, getuigen waren van wat een luisterend en BDSM-kundig oor voor iemand kon betekenen … toen hebben we beslist Stichting Info BDSM in het leven te roepen. Een plek waar je anoniem jouw vragen kan stellen en antwoorden zoeken op wat jij al dan niet met jouw BDSM-behoeften wilt doen. Ons enige belang is dat jij er beter van wordt!

Het team "Stichting Info BDSM"

3/2012-1

Opmerkingen (0)
 Eerste ... Vorige 5 6 7 8 9