• Home
  • Activiteiten
  • Blogs
  • Previews
  • Shop
  • Contact
  • FAQ
Twitter Facebook

Wat als het blijft trekken?

“Hij heeft me aangeraakt zoals geen andere man me ooit heeft aangeraakt. Hij heeft iets in me los gemaakt waarvan ik in mijn stoutste dromen niet had durven hopen dat ik dit mocht voelen. Hij kent me door en door, is mijn maatje, mijn vertrouweling, mijn zielsverwant en de enige in wie ik mijn meerdere zal erkennen.
Hij is de enige die mij “slavin” mag noemen, wetende dat ik er van geniet. Hij is de man die mijn onderdanigheid heeft wakker gemaakt. Hij is de man die de titel “Meester” verdient.

Maar hij is niet de man met wie ik getrouwd ben. Niet de man met wie ik onze kinderen heb opgevoed en met wie ik mijn leven deel. Niet de man die me heeft zien afstuderen en met wie ik op ieder feestje van vrienden verschijn. Hij is niet de man die mijn ouders kennen, mijn vriendinnen stiekem uitdagen en niet de man die ik al bijna mijn hele leven ken.

In mij stormt het. Als ik in bed lig, denk ik aan hem maar ben ik bij mijn man.
Als ik naar mijn groter wordende kinderen kijk, schaam ik me diep. Ik ben niet echt meer bij hen. Mijn lichaam is aanwezig maar mijn hart is op een andere plek. Ik blijf verlangen naar de roes, de spanning, mijn Meester. De man in wiens handen ik mezelf voel smelten. Als hij me aankijkt, dan ik voel ik dat ik alleen maar kan en wil zijn in zijn handen. 

Ik heb echt alles wat mijn hartje begeert, een mooi huis dat staat op een fijne plek, kinderen die goed gaan in het onderwijs en steeds zelfstandiger worden. 
We gaan naar een volgende levensfase toe en ik voel volledige paniek. Wat hebben wij nog samen, wat moet ik eigenlijk nog met hem?
Als we vrijen word ik pijnlijk geconfronteerd met het verlies van wat ik ooit heb mogen voelen. Afschuwelijk helder wordt het dat de Dominant die ik eigenlijk zoek nooit in mijn man zal zitten en ik dus voor een onmogelijke keuze sta.
Of ik verlies mezelf door mijn wensen te negeren. Of ik verlies alles wat we de afgelopen 25 jaar hebben opgebouwd. 

Eenzaam realiseer ik me dat niemand gaat begrijpen wat zo belangrijk is dat ik er zoveel voor in de waagschaal wil stellen. Niemand kent mij zoals hij mij kent. Niemand weet mijn verlangens zo in te vullen dan hij. Nooit heb ik het aan iemand verteld, gedeeld waar mijn hart naar verlangde.
Ik bleef stil en genoot van ons kleine geheim.

Soms wou ik dat ik dit nooit had ervaren, nooit gevoeld had wat dit in mij doet.
Ik wou dat ik het kon ontkennen, kon begraven onder een diepe laag aarde.
Ik wou dat ik het niet was. Ik wou dat ik met hem kon verdwijnen naar een plek waar de wereld stilstaat.

Maar wie ben ik nog zonder mijn bestaan? Wie ben ik als ongetrouwde vrouw zonder huis en zonder grond. De mensen zullen me haten voor wie ik ben, wat ik voel. Ze zullen me voor gek verklaren. Kan ik wel leven zonder man en kinderen? Kan ik die afwijzing te boven komen? Wil ik mijn gezin dit aandoen, kan ik die schuld dragen? Kan ik leven met die breuk? 

Ik weet dat ik ooit zal moeten kiezen, maar beide keuzes gaan diepe kerven slaan in mijn ziel. Kan ik wel kiezen, mag ik wel kiezen? Wat is wijsheid in dit geval? Mijn hart en mijn hoofd vechten een eeuwige strijd en ik, ik zal nooit meer rusten.

Sanne”
(met haar toestemming overgenomen)


Het verhaal van Sanne is maar één van de vergelijkbare mails die we binnen krijgen. Niet aan ons om deze vrouwen te be-, laat staan, veroordelen. We weten dat BDSM een heel erg krachtige beleving is. Een beleving die je hele leven op z’n kop kan zetten. 

Sanne vraagt zich af wat haar beweegt om alles wat ze, samen met haar partner opgebouwd heeft, opzij te schuiven voor die zoektocht naar een BDSM-beleving of -relatie?

Vrouwen in deze situatie omschrijven hun relatie als “goed”; de liefde voor hun partner is nadrukkelijk aanwezig; ze willen hun bestaande relatie niet kwijt. Maar ze missen iets, iets wat ze absoluut nodig hebben om te ontdekken. Hun partners proberen vaak in hun verlangens mee te gaan, maar slagen daar deels of helemaal niet in. En dan doemt het antwoord voor hen op: ze willen hun onderdanigheid gaan beleven met iemand anders. Ongetwijfeld mee aangewakkerd door de boeken en films die de laatste jaren over BDSM verschenen zijn is er weinig dat hen tegenhouden kan om het te gaan beleven. Hoewel ze beseffen dat het grote risico’s met zich meebrengt, houden ze zichzelf niet meer tegen.

Gevraagd naar hun motivatie blijkt dat de behoefte zo sterk is dat een stuk realiteitszin verdwijnt, of misschien beter geformuleerd, naar de achtergrond verdwijnt. De drang naar op hen gefocuste aandacht, het gevoel uniek te zijn, de aantrekkingskracht van spanning, de beleving van fantasieën en verlangens … komen in elk gesprek dat we met hen hebben telkens terug.

We beseffen dat deze behoeften binnen een BDSM-relatie erg op de voorgrond staan en – als het goed zit – ook ingevuld worden. De Dom is zeer gefocust op de sub, zowel virtueel, als irl. Hij communiceert vaak en veelvuldig, geeft opdrachten, vraagt feedback.  Een BDSM-spel is geen opwelling zoals een one-night-stand er een kan zijn, maar wordt grondig voorbereid, vergt kennis van de wensen van de ander, duurt meestal langer dan een “gewone” vrijpartij, bevat spannende en onverwachte ingrediënten, beantwoordt aan diep verborgen en vaak moeilijk bespreekbare wensen en verlangens. Elementen die ze ofwel niet meer in hun relatie terugvinden of tot het besef komen ze altijd gemist te hebben.

En als ze die beleving dan geproefd hebben, wordt vaak hun probleem nog groter, want ze “kwamen thuis bij zichzelf”, voelden zich compleet en eindelijk begrepen, beleefden seks zoals ze het nooit tevoren durven dromen hadden… En dan ontstaat een erg lastig dilemma: moet ik alles wat ik voorheen had in de weegschaal leggen en ruilen voor een BDSM-relatie?

We hebben er geen antwoord op. Binnen ons team hebben we het er wel eens over. Die eerste keren spelen en de roes. Magische momenten maar na verloop van tijd wordt dat, net als in iedere relatie, minder. Dat is nou eenmaal zo als je elkaar steeds meer ziet en verliefdheid over gaat in houden van. Een langdurige relatie vergelijken met een eerste keer spelen is dus echt ondoenlijk! Het is appels met peren vergelijken. Verstandelijk kun je dat beredeneren, emotioneel is dat vrij lastig. Hoe houdt je jezelf in evenwicht als deze twee polen aan je trekken?

We willen van deze blog gebruikmaken om mensen aan te zetten om in een zo vroeg mogelijk stadium hun (seksuele) wensen te bespreken met hun partner. Ook al zijn die wensen niet alledaags. Vroeg of laat (zoals bovenstaand verhaal bewijst) komen die wensen weer bovendrijven en al kan het een unieke ervaring opleveren, dergelijke situaties kunnen erg verstrekkende gevolgen hebben. Er zullen altijd lastige beslissingen genomen moeten worden.

Sebastianus

50/2016-8 

PS: Mensen die zichzelf in dit verhaal herkennen kunnen ons altijd mailen op het gekende adres. We kunnen luisteren, mee denken in opties, maar de antwoorden hebben we niet.

       
Opmerkingen
Plaats uw commentaar
: