• Home
  • Activiteiten
  • Blogs
  • Previews
  • Shop
  • Contact
  • FAQ
Twitter Facebook

Blog

RSS
Dit was 2017. Wat wordt 2018?- zondag 31 december 2017

2017 zal in de herinnering altijd het jaar blijven waarin de #MeToo onvoorziene en ongeziene proporties aannam. Het werd een soort “wereldwijde beweging”; sommigen spreken zelfs van een nieuwe seksuele revolutie … Het was in elk geval ongezien dat talloze vrouwen van over de hele wereld - en wat later ook mannen - aangaven dat ze slachtoffer waren van seksuele intimidatie, ongewenst gedrag en geweldpleging. #MeToo begon aanvankelijk eerst in de hoogste regionen van macht en van glitter en glamour, maar sijpelde schrikbarend door tot alle regionen: in de (jeugd)sport, in scholen en instellingen, in de politiek, op het werk. En ook daar waar het misschien nog wel het meest voorkomt, en vaak ook het minst zichtbaar is: gewoon thuis of op straat. Een sluipend gif dat zich sinds … (tja, hoe lang eigenlijk al?) aan het verspreiden is en blijkbaar een soort business-as-usual geworden is.

Hoe stop je dit in hemelsnaam? Hoe kan je de klok zo ver terugdraaien dat mensen weer respect voor mekaars wensen gaan krijgen? Dat een “nee” een “nee” blijft?

Binnen de wereld van BDSM heerst er al lang de overtuiging dat aan dit soort gedrag een einde moet gesteld worden. Niet dat er nooit iets misloopt binnen de BDSM-wereld. Natuurlijk ontsnapt ook dit stukje samenleving er niet aan. Maar het standpunt dat BDSM’ers innemen is dat het vermijdbaar is. Vermijdbaar door zorgvuldig te kiezen, door respectvolle afspraken te maken en door maximale veiligheden in te bouwen. Is het daarmee allemaal opgelost? Nee, natuurlijk niet, maar het geeft wel aan dat BDSM’ers respect en vrijwilligheid tot hun grootste waarden rekenen, en dat wie er zich niet aan houdt, ook niet langer welkom is in hun midden. Schoorvoetend weliswaar, stappen slachtoffers van BDSM-misbruik steeds meer naar politie en hulpverlenende instanties én worden ze gehoord en geloofd. Niet dat ze het niet eerder wilden, maar meestal omdat ze het niet durfden. Daar lijkt nu ook langzaam een kentering in te komen. 

Als er iets is wat we allemaal kunnen doen, dan is het dit: aangeven dat mensen die een loopje nemen met dat respect en die vrijwilligheid niet langer welkom zijn in ons midden. Dat we onze kinderen leren wat aanvaardbaar gedrag is en wat niet. Dat we hen leren hoe ze hun grenzen kunnen aangeven. Dat we ingrijpen als we verwerpelijk gedrag zien, en niet snel het hoekje omlopen. Dat we actie ondernemen als het zich in onze omgeving afspeelt. Dat we slachtoffers empoweren en niet in vraag stellen. Dat we vragen stellen als we gedrag zien wat niet oké lijkt. Dat we luisteren én ondersteunen én mondig maken. Dat we slachtoffers vergezellen naar instanties om hun klachten ook kracht bij te zetten. Dat we onze verantwoordelijkheid nemen, want ze niet nemen is het verder toestaan en tolereren. Pas daarmee kunnen we trachten om wat in zovele jaren scheefgetrokken is, proberen weer recht te trekken.

Wij hopen dat 2018 en de volgende jaren steeds meer en meer van  #I_feel_respected_too zullen worden. En daar moeten we niet morgen mee starten, maar gewoon nu, meteen, overal en altijd. 

Met deze oproep starten we in 2018 ons 7de werkjaar. Het voorbije jaar hebben we meer dan ooit tevoren met mensen gesproken die BDSM in hun leven wensten. Het was noodzakelijk ons team verder uit te breiden om aan die stijgende vraag te kunnen blijven beantwoorden. Anonieme hulpverlening werkt, maar kost ook tijd en energie. 
Gelukkig kunnen we steeds meer op een uitgebreid netwerk terugvallen, van ervaringsdeskundigen tot professionals. Allemaal mensen die op één of andere wijze meewerken aan onze doelstellingen. En daar zijn we hen bijzonder dankbaar voor!
2018: we staan er klaar voor! 

Het team ‘Stichting Info BDSM’
58/2017-12

 
Opmerkingen (0)
Ongewenst seksueel gedrag vs BDSM- donderdag 26 oktober 2017

De laatste maanden staan de media bol over ongewenst seksueel gedrag. Vrouwen - maar ook mannen - getuigen in grote getale dat ze er het slachtoffer van zijn. 

Onderstaande figuur geeft aan hoe mensen die anderen seksueel misbruiken denken over mensen, zich gedragen en handelen. Maar hoe zit dat in een BDSM-context? Daar zijn mensen juist op zoek naar onderdanigheid, naar vernedering, naar het ondergaan van bepaalde handelingen die in deze driehoek voorkomen. Waar zit dan het verschil tussen ongewenst seksueel gedrag en BDSM?

De gebruikte figuur is een adapatie van het origineel van: https://buildingboys.net/illustrated-guide-to-rape-culture-the-importance-of-sexual-consent/

Deze figuur toont aan hoe ongewenst seksueel gedrag ontstaat. Hoe het van misbruik tot geweld kan evolueren. De bron benoemt het als "de verkrachtingscultuur" of hoe verkrachting en ander seksueel geweld door een samenleving getrivialiseerd, gerationaliseerd en zelfs acceptabel gemaakt kan worden. Het begint onderaan de figuur als een "sluipend gif", en klimt op in steeds extremere vormen. Halverwege de driehoek verschuift het van misbruik naar geweldpleging. 

Hoe ziet de driekhoek eruit als we concreet gaan invullen welke handelingen en gedrag bij welke "fase" horen?

Expliciet geweld gebruiken:
- Verkrachting
- Incest
- Slagen en verwondingen
- Moord

Ontnemen van autonomie:
- Verdoven of drogeren
- Aanranding
- Gedwongen seksuele handelingen
- Betasten (seksueel)
- Negeren van stopwoorden
- Stiekem condoom verwijderen

Opzettelijk vernederen:
- Nafluiten
- Foto’s van geslachtsdelen toesturen
- Bedreiging en stalking
- Wraakporno
- Betasten (seksueel)
- Up-skirt-foto’s

Slachtofferen – blamen en shamen:
- Het zijn nu eenmaal mannen
- Het slachtoffer heeft er zelf om gevraagd
- Verkrachtingsgrappen
- Discriminatie
- Betasten (niet seksueel)
- Café/toogpraat
- Seksistisch gedrag
- Intieme details verspreiden
- Foto’s zonder instemming verspreiden
- Slachtofferblaming

NIEMAND - dus ook niet iemand die de onderdanige rol wil spelen binnen een BDSM-context - kiest ervoor de bovenstaande lijst ongewild te ondergaan. Een aantal zaken die in de lijst voorkomen (met uitzondering van de allerergste natuurlijk) kunnen WEL GEWENST worden. Maar dan altijd vertrekkend vanuit VRIJWILLIGHEID en de mogelijkheid om STOP te zeggen. 

Daar bestaan helaas nog vaak misvattingen over. Verstandig beleefde BDSM heeft niets met een "cultuur van verkrachting" te maken, maar alles met 2 mensen die mekaar willen geven wat ze wensen. De Dominant die wil beheersen; de onderdanige die wil beheerst worden. En dit met respect, vertrouwen, vrijwilligheid, voorzichtigheid en verantwoordelijkheid en vanuit gelijkheid en complementariteit (de een kan niet zonder de ander).

Sebastianus
57/2017-10

Trefwoorden: #metoo - ongewenst seksueel gedrag - BDSM

Opmerkingen (0)
#Iwillnever- dinsdag 24 oktober 2017

Ik heb met verstomming de Weinstein-affaire en de daarop volgende trending hashtags #MeToo en #Ihave op sociale media zitten volgen. De voorzichtige eerste schrikwekkende conclusies lijken dat 40% van de vrouwen een of andere vorm van seksuele intimidatie, geweld en misbruik hebben meegemaakt. Wat een trieste en schrikbarende conclusie! Nu zal niet elke inbreuk gepleegd zijn door een man, maar hoeveel dan wel? 35%? 30%? Moeten we daaruit dan concluderen dat ruwweg  1 op 3 mannen een dader is?! Als man voel ik me beschaamd voor mijn seksegenoten. Als partner van een vrouw voel ik me angstig. Wanneer zal het ons treffen?

Als BDSM’er en als medewerker van een Stichting die zich bezighoudt met het informeren en adviseren van mensen die een BDSM-behoefte hebben, weet ik dat er zich hier gevallen van geweldpleging voordoen. De meeste van onze inspanningen zijn juist gericht op het voorkomen van ongewenste zaken. 
Vanuit de contacten met inmiddels ontelbare BDSM’ers heb ik altijd gedacht: “Het zijn uitzonderingen. Het valt binnen de BDSM-wereld eigenlijk nog wel best mee.”  Maar tegelijkertijd: “Hoeveel mensen die een BDSM-behoefte hebben en daar de beleving in de praktijk hebben omgezet, hebben gezwegen over het misbruik?” Als ik de onthullingen volg op sociale en andere media, dan moet er nog veel meer zijn dat het daglicht nooit zal zien.

En wat is dan: “…valt nog wel best mee”? Is één geval al niet teveel misschien? Is er één vrouw op deze wereld die dergelijke behandeling verdient? Ik dacht het niet!

Hoeveel Romy’s, Savannah’s en Anne’s moeten we nog vinden eer we gaan inzien dat er iets heel ergs aan het mislopen is met de manier waarop bepaalde mannen naar vrouwen kijken?!

Het wordt hoog tijd dat mannen gaan inzien wat ze veroorzaken. Inzien dat wat ze doen minstens een levenslang angsteffect heeft op vrouwen of erger. Het wordt hoog tijd dat moeders en vaders hun zoons gaan duidelijk maken dat er grenzen zijn die nooit overtreden mogen en kunnen worden. Dat ze hun dochters duidelijk maken dat ze hun grenzen mogen en kunnen aangeven en hen strijdbaarder maken tegen elke vorm van intimidatie en geweld. Dat er niks verkeerd is om “neen” te zeggen en dat ook overduidelijk kenbaar te maken, zonder schroom, zonder aarzeling, zonder terughoudendheid. 

Het wordt hoog tijd dat we machtige mannen, die misbruik maken van hun status en macht, duidelijk maken dat we dit niet meer pikken. Dat consensus de weg is die het verste leidt en niet misbruik! 

Het wordt hoog tijd dat er een nieuwe hashtag de wereld ingestuurd wordt: #I will never of #ik zal nooit. Ik zal nooit een vrouw (of eender welk mens) seksueel intimideren, geweld aan doen of misbruiken. Er bestaat geen enkele reden, geen enkel excuus waarom dit aanvaardbaar of tolerabel zou zijn. Ook niet binnen een BDSM-context. Want ook daar blijven vrijwilligheid en consensus altijd voorop staan … zonder enige uitzondering, zonder enig excuus! 

En dat geldt evenzeer voor vrouwen, want ook mannen zijn het slachtoffer van seksuele intimidatie en misbruik. #Iwillnever moet dus de trend worden en blijven, voor mannen én voor vrouwen!

Sebastianus
56/2017-10

    
Opmerkingen (0)
Het stopwoord en wat het kan betekenen- zondag 30 april 2017

Tijdens een BDSM-sessie kan gebruik gemaakt worden van 'stopwoorden'. Waarvoor dienen ze? Hoe worden ze gebruikt? Hoe kan je er mee omgaan?

- stopwoorden zijn bedoeld om grenzen aan te geven binnen een spel; meestal gaat het om 2 “soorten”: 1. Om aan te geven dat een fysieke of psychische grens wordt bereikt of 2. Om aan te geven dat een fysieke of psychische grens overschreden wordt;
- voorbeelden van stopwoorden: ‘stop’ = ik wil dat dit spel stopt, ‘genade’ = ik wil dat je wat voorzichtiger tewerk gaat want je zit tegen mijn grens aan (kan bijv. ook ‘rood’ en ‘oranje’ zijn, of een bepaald gebaar of teken, of eender wat je samen afspreekt); 
- stopwoorden worden op voorhand afgesproken en zijn best eenduidig (altijd dezelfde en helder voor beiden);
- je spreekt af dat de sub ze moet gebruiken en dat de Dominant er onmiddellijk naar handelt;
- een botweg niet opgevolgd stopwoord veroorzaakt een breuk in het vertrouwen (of erger);
- een ‘stop’ maakt een einde een onderdeel van het spel, tenzij het een ‘stop’ is die vereist dat het spel onmiddellijk stopt (bijv. de sub wordt onwel, moet dringend naar toilet, heeft onverwachte pijn,...); een ‘stop’ zal dus aanleiding geven tot communiceren met elkaar;
- als dat soort onverwachte zaken NIET de aanleiding zijn om het te gebruiken, dan wordt een ‘stop’ normaal gezien vooraf gegaan door een ‘genade’ waarmee de sub dus aangeeft dat de Dominant wat rustiger aan moet doen, of voorzichtiger moet worden.

Dat is de “theorie”, maar … er is ook de praktijk en die ziet er heel wat genuanceerder uit:

Stopwoorden bekeken vanuit het standpunt van de sub:

- het is overbekend dat een sub vaak te trots is om het stopwoord te gebruiken (daarom kan ‘genade’ een mooie tussenvorm zijn);
- een sub is vaak erg (te?) gretig om de Dominant op zijn/haar wenken te bedienen en dus over de grenzen te laten gaan (pleasen, rewarden; ik doe dit voor jou);
- soms hanteren subs het stopwoord niet om te kijken hoever de Dominant wilt/durft te gaan (hoe goed ken je mij?; zie je zelf de grens of niet?); 
- of ook: Ik weet dat ik hiervan droom. Ik weet dat ik dat nooit zou durven of willen, maar misschien wil mijn Dominant me daar toch heen brengen, of toch zo dicht mogelijk in de buurt. 

In dit verband las ik recent volgende verklaring van een sub hoe zij het dilemma verwoordt: 
“Ik heb me in de afgelopen tijd gerealiseerd dat het zo logisch klinkt dat je een stopwoord afspreekt. En natuurlijk hebben wij dat ook. Maar als ik in de overgave ga, doe ik alles om gehoorzaam te zijn, om hem te dienen, om hem te plezieren, en bijt ik liever 3 keer mijn tong af dan het stopwoord te gebruiken. Ik zou het wel kunnen, natuurlijk, maar het vereist een soort helderheid van geest, een terugkeren naar je hoofd, naar je verstand, en dat is zo jammer van het voelen en de roes en de zachtheid in je lijf.”

Stopwoorden bekeken vanuit het standpunt van de Dom:

- verstandige Dominanten rekenen erop dat subs de stopwoorden gebruiken (afspraak is afspraak!);
- ervaren Dominanten kennen alle mogelijke redenen waarom subs het stopwoord NIET zullen gebruiken (zie hierboven);
- sommige Dominanten zullen opzettelijk te ver gaan om te checken of de sub het stopwoord gaat gebruiken (kan ik je vertrouwen om me tijdig te zeggen wat er misgaat?);
- sommige Dominanten weten dat hun sub dromen heeft van zaken die ze eigenlijk zelf niet irl zou willen meemaken, maar dagen ze graag uit om hun gevoel daarover mee te integreren in het spel (eens kijken hoe ver ze durft te gaan; en ook: eens kijken hoe ver ik zou willen gaan);
- sommige Dominanten zullen een uitgesproken stopwoord als een persoonlijk falen interpreteren (ik had het verdomd zelf moeten zien aankomen).
Voor mij persoonlijk (maar dat is dus mijn standpunt) stopt een spel compleet bij het woord ‘stop’ en dit omdat ik wil bespreken waarom de ‘stop’ er kwam. In mijn visie moet er altijd eerst een ‘genade’ komen, tenzij er dus iets onverwachts gebeurt, wat niemand kon voorzien. 

Grijze zone bij gebruik van stopwoorden

Aangezien er veel redenen kunnen zijn om een stopwoord al dan niet te gebruiken, is er altijd een grijze zone met vaak meerdere vraagtekens. Die zone los je pas op door er grondig over te praten en eventueel afspraken helder(der) te maken of te herformuleren.
Het spelen met die grijze zone is ook eigen aan experimenteer-grage Dominanten én subs. Het is aftasten, uitdagen, grenzen verkennen (van beiden), het is spelen met spanning, dualiteit, overgave, toewijding,...

Zowel het NIET gebruiken, als het WEL gebruiken van stopwoorden zal een spanningsveld creëren, een veld dat inherent deel uitmaakt van BDSM. Het zal ALTIJD iets met het vertrouwen doen (ik bedoel dan in beide richtingen). Het zal soms het vertrouwen wat beschadigen (ook weer in beide richtingen), maar het zal - op voorwaarde dat je alles goed nabespreekt - ook altijd meer duidelijkheid scheppen en die duidelijkheid kan alle richtingen uitgaan.

Ik roep maar wat mogelijkheden:
1. ik hou ervan het vertrouwen uit te dagen (dat maakt en houdt het spannender);
2. ik wil het vertrouwen blijvend toetsen (ik heb dat nodig als bevestiging van mijn gevoel);
3. ik besef dat ik eigenlijk nooit iemand 100% kan vertrouwen.

Welke het ook zij, als het maar duidelijk is én blijft voor beiden is alles goed. We zitten allemaal verschillend in mekaar en soms heeft het verleden diepe sporen nagelaten (soms zonder het te beseffen). Het is zaak om mekaar daarin grondig te bevragen en een aanvaardbaar compromis te bereiken. Niet alles kan, ook al is het een "natte droom" van één van beiden, of zelfs van beiden. Alles heeft zijn grenzen en als je "harde" grenzen wil overschrijden dan ben je jezelf verplicht (denk ik) om alle mogelijke consequenties onder ogen te zien, ook diegene die je nu nog niet kan inschatten ... Het is afwegen welke risico's je bereid bent te lopen en wat "goeds" het je mogelijk oplevert. Wegen die even zwaar door? Zijn er teveel onbekenden? Hoe zetten we mogelijke schade samen weer recht?

Lastig hé? Maar het maakt volgens mij inherent deel uit van wat mensen zijn en hoe ze in mekaar zitten. We weten niets met zekerheid en er zal altijd wel ergens iets blijven knagen. Misschien niet eens zo kwalijk. Zolang je je als stel uitspreekt naar elkaar toe dat je er alles aan zal doen om mekaar daarin zo weinig mogelijk te beschadigen én altijd te willen blijven leren over jezelf en de ander, en samen een oplossing te betrachten, lijkt dat mij de verstandigste instelling.

Sebastianus
55/2017-4

Opmerkingen (0)
5 jaar verder ...- maandag 9 januari 2017

Stichting Info BDSM is inmiddels aan zijn 6de werkjaar begonnen en daarmee is de kaap van het eerste lustrum gekeerd. Bewogen jaren waren het met aanvankelijk het gevoel van eenzaam-aan-de-kar-trekken, maar met geleidelijk steeds meer mensen die onze idealen deelden en die elk op hun unieke wijze hun steentje bijdroegen met het onderschrijven van en meewerken aan onze doelstellingen.  

2015 was een drukker jaar dan het vorige. Daar zat de “50-tinten-hype” ongetwijfeld voor iets tussen, dachten we. Maar ondertussen - met 2016 achter ons - weten we beter. We worden steeds makkelijker gevonden en aangesproken. Er komen steeds meer mensen op onze website en in onze mailbox terecht. En daar zijn we erg blij mee!
Het voorbije jaar hadden we gesprekken met 75 mensen. Wat maakt dat we sinds het ontstaan van de Stichting met 320 mensen over BDSM en hun vragen over of positionering in hun leven hebben gepraat. Soms waren het eenmalige of kortlopende contacten. Soms hadden we maandenlange gesprekken. Soms zagen we plots mensen na jaren van “afwezigheid” weer verschijnen. Soms hadden de vragen alle tijd en … heel soms waren ze superdringend.  Onze “actieve” uren na middernacht liepen steeds meer op.

De in 2013 opgestarte e-boekenreeks “Seks, Genot & Grenzen” deed het ook in 2016 bijzonder goed (ruim 1.800 downloads). Een reeks grensverleggende boekjes over spannende en a bit out of the ordinary-seksbelevingen. Een boeiend project omdat we hier, naast ervaringsdeskundigen, ook deskundige hulpverleners bereid vonden om eraan mee te werken. Zo ontstaat een multidisciplinaire kijk op seks; iets wat verhelderend en taboedoorbrekend moet werken. BDSM is in deze reeks slechts een “randfenomeen”; een bewuste keuze die we gemaakt hebben om beide werelden - vanilla en BDSM - wat dichter bij mekaar brengen. 

En steeds makkelijker kregen we voor deze reeks ervaringsverhalen van mensen binnen. De verhalen die maken dat de theorie “handen en voeten” krijgt. Dat droge wetenschap gaat leven en vorm krijgt door te kunnen lezen hoe mensen de dingen beleven en waar ze mee worstelen of waar ze euforisch over zijn.  We zijn en blijven er dankbaar voor want we zijn er voor jullie en dankzij jullie zijn we er weer voor anderen.

Steeds vaker werden we ook gecontacteerd door professionele hulp- en dienstverleners, wisselden we informatie uit, schreven we mee aan websites en artikels, of werkten we samen met (teams van) deskundigen. Dat heeft ons aangezet om een nieuwe dimensie aan onze werking toe te voegen. Iets waar we momenteel hard mee aan het werk zijn en waarover we – als het een definitieve vorm heeft gekregen – jullie zo snel als mogelijk zullen berichten.

Inmiddels zijn we het getal “2017” al wat gewend en staan vol energie klaar om er een mooi 6de levensjaar van te gaan maken, dankzij, met én voor jullie! We eindigen deze eerste blog van het jaar met de tekst die op onze wenskaart stond en hopen dat die wens ook voor jou mag uitkomen in 2017!

"Dat alles in jou zich welkom en geaccepteerd mag weten,

Vrij om puur en onbelemmerd te mogen stromen.

Dat je je werkelijke natuur ontmoet en die kan delen met de juiste ‘tegenover’

Opdat jij kan zijn wie je bent."  

Het team “Stichting Info BDSM” 
54/2017-1

Opmerkingen (1)
Moet ik met deze Dom in zee?- maandag 19 december 2016

Deze blog werd gebaseerd op informatie die hier terug te vinden is:
http://www.psyned.nl/blog/113/een-beknopte-handleiding-voor-je-intuitie/

Je staat op het punt om iets te doen, maar iets houd je tegen. Je kan het niet goed uitleggen, maar je voelt dat er iets niet klopt. Oftewel: je intuïtie laat van zich horen. Volgens de psychologische wetenschap kan je die intuïtie vaker vertrouwen dan je denkt. Maar dan is het natuurlijk wel handig om te weten wanneer precies. Vandaar: een kleine handleiding.

Het Amerikaanse blad TIME ging hiervoor onlangs te rade bij het werk van onderzoeker Gary Klein – een onderzoeker die zelfs het Amerikaanse leger lessen in intuïtie heeft gegeven. Op basis van de lessen die zij hiervan leerden én onze eigen ervaring: Een Beknopte Handleiding Voor Je Intuïtie.

Wat is je intuïtie precies?

Hoe meer je met een bepaald soort situatie in aanraking komt, hoe meer je vertrouwd raakt met de patronen die er in voorkomen. Op basis van die patronen word je steeds beter in het inschatten van wat er in die situaties gaat gebeuren. Dat herkennen van die patronen, dat is je intuïtie.

Het is natuurlijk niet een soort helderziendheid, dat is belangrijk om te onthouden. Als je een naar voorgevoel hebt is dat niet omdat het lot sowieso iets vervelends voor je in petto heeft. Je nare voorgevoel is een inschatting die je onbewust maakt op basis van wat je in voorgaande situaties hebt gezien, en dat kan dus ook onterecht zijn.

Wanneer kan je het beste vertrouwen op je intuïtie?

Je intuïtie werkt het allerbeste als je veel ervaring hebt met soortgelijke situaties. Dan heb je dat inschattingsvermogen getraind, en werkt je intuïtie zelfs beter dan als je een situatie uitgebreid uitdenkt.

Beter dan een volledige rationele analyse? Ja echt. Er zijn meerdere onderzoeken waarbij werd gevonden dat ervaren mensen betere beslissingen maakten op basis van hun intuïtie dan op basis van systematische analyse in complexe situaties.

Een klassiek voorbeeld in de psychologie is het onderzoek met een kaartspel: twee stapels waar de proefpersonen kaarten van mochten trekken. Er zaten in beide stapels zowel beloningen als straffen (punten erbij, punten eraf). Wat de proefpersonen niet wisten van tevoren was dat er in de ene stapel grotere straffen zaten dan in de andere. Wat bleek: voordat de proefpersonen dit bewust opmerkten lieten ze onbewust al angstreacties zien voordat ze een kaart van de stapel met meer risico namen.

Hoe dat komt? Het is een handigheidje van je brein, als een sluipweggetje dat je kan nemen dat je sneller op je bestemming brengt. Rationeel en bewust door alle mogelijkheden gaan kost erg veel tijd, en we raken er eigenlijk ook van in de war. Op basis van het herkennen van die bekende patronen kunnen we echter intuïtief al enorm veel mogelijkheden uitsluiten. Zo komt de beste oplossing veel efficiënter naar boven.

En wanneer kan je beter niet op je intuïtie vertrouwen?

In twee situaties kan je beter niet alleen maar op je intuïtie vertrouwen:

Situatie 1: Als je weinig ervaring hebt. Een ongetrainde intuïtie kan je beter niet blind vertrouwen. Als je stress hebt over een beslissing gaat je brein zoeken naar patronen. Als je de patronen van die situatie niet goed kent kan het zijn dat je onbewust de situatie gaat vergelijken met een ervaring die helemaal niet van toepassing is.

Situatie 2: Als je probleemstelling een feitelijk antwoord heeft. Er is een verschil tussen de vraag: ‘hoeveel koekjes hebben we gegeten vandaag?’ en de vraag: ‘hebben we morgen zin in koekjes?’. Het ene heeft een juist antwoord. Voor het antwoord op de tweede vraag kan alleen een inschatting worden gemaakt. Bij een vraag die feitelijk kan worden beantwoord zal rationeel nadenken waarschijnlijk een betere oplossing geven.(…)

Maar nu heb je een Dom leren kennen via internet. Chatten, mailen, sms’en is helemaal spannend, opwindend en geil. Ooit komt de vraag: “Ga ik met deze man irl een BDSM-spel spelen?”

Wat zegt je intuïtie daarover en hoe spring je er mee om?: 4 tips

1. Vaak heb je reeds bij een allereerste contact een soort voorgevoel: dit zit goed of er klopt iets niet. Ga dit “er-klopt-iets-niet-gevoel” niet uit de weg, ook al kan je niet meteen de vinger leggen op wat er dan precies niet klopt. Je intuïtie probeert je iets te vertellen; iets wat je intuïtief niet kan oplossen, maar enkel maar door door te vragen tot je het antwoord weet dat je nodig hebt. Vraag dus door en laat “blinde vlekken” in een verhaal niet onaangeroerd.

2. Intuïtie werkt prima als je veel ervaring hebt in een bepaalde soort keuze. Nu is – zeker voor beginnende subs – die ervaring erg klein tot geheel onbestaand en dan is het verstandig om ernstig rekening te houden met je negatieve voorgevoelens. Eens je ruimere ervaring hebt met online contacten kan je meer vertrouwen op wat je intuïtie je vertelt.  

3. Maar intuïtie kan je ook trainen door heel veel te oefenen. Je bouwt intuïtie op door ervaring, dus als je een betere intuïtie wil opbouwen voor bepaalde situaties is het goed om gewoon uit te proberen, te vragen en ook fouten te maken. Niets kan je zoveel leren als een paar goede fouten. Maar train dan op “veilig” terrein. Train dus niet op “could-be-Doms” maar op andere mensen die je voor het eerst ontmoet, die een bijzondere indruk op je maken en check wat je intuïtie jou vertelt over hen bij bijv. familie, collega’s, vrienden en bekenden. 

4. Tenslotte kan je je intuïtie een handje helpen door het “dit-zit-goed” of “er-klopt-iets-niet” gevoel te gaan beredeneren. Je kan voor beiden scenario’s gaan bedenken welke mogelijke gevolgen zouden kunnen ontstaan.  Stel je dus de vraag: “Wat als?” Als het antwoord op deze vraag teveel risico’s voor jou met zich meebrengt, dan kan je overwegen om ermee te kappen of kan je gaan werken aan een degelijke back-up procedure. Wil je daar meer over weten, kan je bijv. hier gaan lezen hoe je dat kan doen: http://www.stichtinginfobdsm.eu/c/29/hoe-kan-een-back-up-je-meer-veiligheid-bieden

Tot slot. Leer je bewust worden van je intuïtie en je eerste indruk te waarderen als zijnde een natuurlijke en gezonde alarmbel. Feilloos is die alarmbel niet, maar vaak zit ze er pal op.

Sebastianus

53/2016-12 

Opmerkingen (0)
Hier moeten we wat mee!- donderdag 3 november 2016
Wanneer mensen ontdekken dat ze BDSM-behoeften hebben, dan gaan ze een niet eenvoudige weg op. Talloze vragen stellen zich waar ze – meestal alleen – een antwoord op moeten vinden. 

- Ben ik wel normaal om deze wensen te voelen? 
- Wat zullen mensen van me denken als ze dit te weten komen? 
- Hoe gaat mijn gezin, mijn familie, mijn vrienden, mijn werkomgeving, enz. erop reageren als ze dit ooit te weten komen? 
- Hoe hou ik dit geheim voor iedereen? 
- Hoe zet ik veilig verdere stappen om mijn ontdekking te gaan beleven?
- Waar moet ik gaan zoeken? Wie moet ik zoeken? Wat moet ik dan proberen te weten te komen? 
En dat zijn maar enkele van de veel voorkomende vragen.

Sommigen komen in onze mailbox terecht en die adviseren we zo goed als mogelijk, maar alleswetend zijn we natuurlijk niet. Regelmatig adviseren we mensen professionele hulp en advies te gaan zoeken. Professionals die hun vragen en problemen vanuit hun deskundigheid en met hun arsenaal aan kennis en remedies kunnen oplossen. Zo heb je een nog groter arsenaal van vragen die je beter aan de “juiste” hulp- en zorgverlener kan stellen:

- Ik heb diabetes, of hartklachten, of epilepsie. Mag ik aan BDSM doen?
- Sinds mijn laatste spel zit ik in een diepe depressie en ik weet niet meer wat te doen?
- Ik probeer het mijn partner te vertellen, maar ik weet niet hoe eraan te beginnen?
- Mijn partner wil of kan niet met mij mee. Welke opties heb ik nu nog?
- Ik ben mijn relatie ontgroeid sinds ik ervaren heb wat BDSM met mij doet. Wat nu?
- Wat als mijn kinderen dit ontdekken? Wat vertel ik hen dan?
- Ik heb lichamelijke klachten sinds mijn laatste sessie. Kan ik dat voorkomen? Heeft u iets waarmee dit opgelost kan worden?
- Ik wil graag gefist worden, maar is dat wel verstandig? Wat zijn de risico’s?
- Ik wil dat alles veilig en hygiënisch blijft, maar waar moet ik dan op letten? Wat mag? Wat niet?
En dat zijn maar enkele vragen van de nog veel meer voorkomende vragen.

Sommige mensen stappen spontaan naar hun huisarts, of een psycholoog, of een spoeddienst. Anderen hebben een doorverwijzing nodig naar een medisch of psychologisch specialist. Met sommige mensen bespreken we waar ze eventueel terecht kunnen en hoe ze dit bespreekbaar moeten maken om verder geholpen te kunnen worden.

Sommige mensen durven die stap nooit te zetten. Bang om voor gek aanzien te worden, be- en veroordeeld te worden, of dat hun omgeving er van op de hoogte zal geraken, of dat ze hun kinderen gaan kwijtraken, hun job verliezen, ... Heel soms - en helaas moeten we dat ook zeer regelmatig vaststellen – zetten mensen wél die stap en … stellen dan vast dat ZIJ de hulp- of zorgverlener moeten gaan uitleggen wat BDSM eigenlijk inhoudt, of krijgen ze vragen als: “Is uw partner gewelddadig? U bent niet van de trap gevallen, maar wat is er dan wel gebeurd? Wat is er in uw jeugd gebeurd dat u dit gedrag vertoont? “ Of krijgen reacties als: “Ik ga u moeten doorverwijzen want dat is niet mijn expertise. Daar kunnen we binnen dit tijdsbestek niet dieper op ingaan. Zullen we volgende maal over andere dingen praten?”

Je hoeft geen genie te zijn om te beseffen wat dergelijke reacties met deze mensen doet. “Zie je wel dat ik abnormaal ben. Men begrijpt me niet. Men kan me niet helpen. Ik heb alle moed verzameld om naar hier te komen en dan krijg ik dit…!" 
Het groeiproces waar ze middenin zaten, het begin van begrip en aanvaarding van zichzelf, het enthousiasme waarmee ze aan hun ontdekkingstocht bezig waren, de verwachtingen die ze hadden … allemaal “vakkundig” de grond in geboord en op de koop toe hebben ze geen antwoorden op de vragen waarmee ze zitten.

Keer op keer op keer krijgen we deze ervaringen te horen en te lezen … en we denken, verdomme, hoe kunnen we dit veranderen?! Hoe kunnen we hulp- en zorgverleners duidelijk maken dat BDSM’ers niet a priori als ziek en gek worden bestempeld? Daar gaan we verder over nadenken. Hier moeten we wat mee!  

Sebastianus

52/2016-11

PS: Mensen die zich hierin herkennen, of net andere ervaringen hebben, kunnen ons altijd mailen op het gekende adres. 

Opmerkingen (0)
Waarom zoeken seksueel misbruikte vrouwen soms naar BDSM? - maandag 29 augustus 2016
We krijgen de meest diverse mensen in onze mailbox met hun vaak zeer specifieke vragen. Geen enkele situatie is dezelfde, geen enkele vraagstelling is dezelfde … maar toch zijn er bepaalde “groepen” van vraagstellers die regelmatig in onze mailbox terechtkomen. Deze blog gaat over de volgende groep:
- vrouwen die in het verleden een seksuele misbruik- en/of fysiek geweld-situatie gekend hebben.

Meteen zitten we midden in een vaak gehoord (en helaas ook vaak neergeschreven) vooroordeel, namelijk dat vrouwen die een BDSM-beleving zoeken wel een seksueel misbruik-verleden moeten gehad hebben. Waarom zouden mensen die een “gezond” verleden gehad hebben anders kiezen voor BDSM?! 
Nu is er gelukkig inmiddels meer dan voldoende wetenschappelijk onderzoek om ten stelligste te kunnen ontkennen dat (seksuele) misbruiksituaties altijd naar BDSM zouden toe leiden. Het overgrote deel van BDSM’ers hebben helemaal geen misbruik-verleden, en zijn dus ook niet traumatisch belast of “misvormd” door dat verleden. Maar er blijken dan weer wel vrouwen te zijn die een seksueel misbruik-of fysiek geweld-verleden hebben gekend die bewust BDSM gaan opzoeken.

Wat beweegt deze vrouwen in hun zoektocht naar een BDSM-beleving of -relatie?

Het antwoord is “macht”. Of beter gezegd: controle over de overgedragen macht. Dat vergt wat nadere toelichting.

BDSM is een beleving waarbij de machtsoverdracht de essentie is. De sub draagt vrijwillig de macht over aan de Dominant, maar binnen een set goed doorgesproken wederzijdse afspraken (consensus), met aanduiding van grenzen, van go’s en don’t go’s, van stopwoorden, van sublijsten en soms zelfs van contracten. Met andere woorden: de macht die overgedragen wordt is in belangrijke mate controleerbaar door de sub. Als de sub “stop” roept, stopt het spel per direct.

En die controle is juist wat ontbreekt in echte misbruik- of geweldsituaties! Daar is er geen vrijwillige machtsoverdracht, maar een eenzijdig nemen van/opdringen van macht, zonder mogelijkheden tot inspraak, tot het doen ophouden van het geweld en het misbruik. Daar is er enkel machteloosheid! En daarbij ontstaat ook een zeer ingewikkelde en een moeilijk te ontrafelen gewetenskwestie: Heb ik dit geweld verdiend? Heb ik het niet zelf uitgelokt? Als ik het nu laat gebeuren ben ik er ook misschien voor altijd van af? Wat doe ik met mijn loyaliteit aan “de misbruiker”? Allemaal bedenkingen die bij misbruikte mensen heel erg spelen en vaak levenslang kunnen blijven doorwerken.

Misbruikte vrouwen zoeken soms hun heil in het beleven van BDSM om tegelijkertijd te kunnen “dealen” met hun verleden. Een soort van “therapie” voor hun opgelopen trauma’s. 

We denken dat het een valabele manier kan zijn om ermee te dealen. Je zal in eerste instantie een Dominant moeten vinden die precies weet waar jouw schoen wringt … en dat zal je hem/haar dus ook op voorhand erg duidelijk moeten maken.  En hij/zij zal bereid moeten zijn om mee in jouw verhaal mee te stappen en niet een eigen koers te varen. Dat vergt dus goed zoeken en veel informatie uitwisselen én heel veel vertrouwen! En vooral dat laatste is vaak een bijzonder lastig iets voor mishandelde mensen…

Maar daarnaast kan je ook best een professioneel therapeutisch proces lopen. Een BDSM-spel kan dan heel wat losmaken, hanteerbaarder maken, maar lost niet steeds op was er “losgemaakt” werd. Vaak gaan dingen pas echt “los” als de Dominant niet meer aanwezig is. De sub slaat in paniek, de Dom is er niet of slaat ook in paniek omdat die niet weet wat er mee te doen en ... verdwijnt met de noorderzon…
Een therapeut is er voor opgeleid dat wel te kunnen. Maar dan moet je als sub hem/haar wel durven en kunnen vertellen dat je BDSM-verlangens en –ervaring hebt. En zal je een therapeut moeten vinden die niet “tilt” slaat bij het horen van de term “BDSM”, én de nodige moed verzamelen om eerlijk je verhaal te doen. 

Ook Doms – die dergelijke ervaringen tegenkomen met hun subs – raden we sterk aan om hun subs mee in de richting van professionele hulp te sturen, en - indien mogelijk - er zelfs hun steentje aan toe bij te dragen door mee te gaan en de therapeut van bijkomende informatie te voorzien. En er natuurlijk zoveel mogelijk te "zijn" voor hun sub!

Sebastianus
51/2016-8

PS: Mensen die zich erkennen in dit verhaal kunnen ons altijd mailen op het gekende adres. Wij kunnen luisteren, meedenken, je eventueel op het spoor zetten van een kink friendly-therapeut en desgewenst een eerste gesprek helpen voorbereiden.


Opmerkingen (0)
Wat als het blijft trekken?- maandag 29 augustus 2016

“Hij heeft me aangeraakt zoals geen andere man me ooit heeft aangeraakt. Hij heeft iets in me los gemaakt waarvan ik in mijn stoutste dromen niet had durven hopen dat ik dit mocht voelen. Hij kent me door en door, is mijn maatje, mijn vertrouweling, mijn zielsverwant en de enige in wie ik mijn meerdere zal erkennen.
Hij is de enige die mij “slavin” mag noemen, wetende dat ik er van geniet. Hij is de man die mijn onderdanigheid heeft wakker gemaakt. Hij is de man die de titel “Meester” verdient.

Maar hij is niet de man met wie ik getrouwd ben. Niet de man met wie ik onze kinderen heb opgevoed en met wie ik mijn leven deel. Niet de man die me heeft zien afstuderen en met wie ik op ieder feestje van vrienden verschijn. Hij is niet de man die mijn ouders kennen, mijn vriendinnen stiekem uitdagen en niet de man die ik al bijna mijn hele leven ken.

In mij stormt het. Als ik in bed lig, denk ik aan hem maar ben ik bij mijn man.
Als ik naar mijn groter wordende kinderen kijk, schaam ik me diep. Ik ben niet echt meer bij hen. Mijn lichaam is aanwezig maar mijn hart is op een andere plek. Ik blijf verlangen naar de roes, de spanning, mijn Meester. De man in wiens handen ik mezelf voel smelten. Als hij me aankijkt, dan ik voel ik dat ik alleen maar kan en wil zijn in zijn handen. 

Ik heb echt alles wat mijn hartje begeert, een mooi huis dat staat op een fijne plek, kinderen die goed gaan in het onderwijs en steeds zelfstandiger worden. 
We gaan naar een volgende levensfase toe en ik voel volledige paniek. Wat hebben wij nog samen, wat moet ik eigenlijk nog met hem?
Als we vrijen word ik pijnlijk geconfronteerd met het verlies van wat ik ooit heb mogen voelen. Afschuwelijk helder wordt het dat de Dominant die ik eigenlijk zoek nooit in mijn man zal zitten en ik dus voor een onmogelijke keuze sta.
Of ik verlies mezelf door mijn wensen te negeren. Of ik verlies alles wat we de afgelopen 25 jaar hebben opgebouwd. 

Eenzaam realiseer ik me dat niemand gaat begrijpen wat zo belangrijk is dat ik er zoveel voor in de waagschaal wil stellen. Niemand kent mij zoals hij mij kent. Niemand weet mijn verlangens zo in te vullen dan hij. Nooit heb ik het aan iemand verteld, gedeeld waar mijn hart naar verlangde.
Ik bleef stil en genoot van ons kleine geheim.

Soms wou ik dat ik dit nooit had ervaren, nooit gevoeld had wat dit in mij doet.
Ik wou dat ik het kon ontkennen, kon begraven onder een diepe laag aarde.
Ik wou dat ik het niet was. Ik wou dat ik met hem kon verdwijnen naar een plek waar de wereld stilstaat.

Maar wie ben ik nog zonder mijn bestaan? Wie ben ik als ongetrouwde vrouw zonder huis en zonder grond. De mensen zullen me haten voor wie ik ben, wat ik voel. Ze zullen me voor gek verklaren. Kan ik wel leven zonder man en kinderen? Kan ik die afwijzing te boven komen? Wil ik mijn gezin dit aandoen, kan ik die schuld dragen? Kan ik leven met die breuk? 

Ik weet dat ik ooit zal moeten kiezen, maar beide keuzes gaan diepe kerven slaan in mijn ziel. Kan ik wel kiezen, mag ik wel kiezen? Wat is wijsheid in dit geval? Mijn hart en mijn hoofd vechten een eeuwige strijd en ik, ik zal nooit meer rusten.

Sanne”
(met haar toestemming overgenomen)


Het verhaal van Sanne is maar één van de vergelijkbare mails die we binnen krijgen. Niet aan ons om deze vrouwen te be-, laat staan, veroordelen. We weten dat BDSM een heel erg krachtige beleving is. Een beleving die je hele leven op z’n kop kan zetten. 

Sanne vraagt zich af wat haar beweegt om alles wat ze, samen met haar partner opgebouwd heeft, opzij te schuiven voor die zoektocht naar een BDSM-beleving of -relatie?

Vrouwen in deze situatie omschrijven hun relatie als “goed”; de liefde voor hun partner is nadrukkelijk aanwezig; ze willen hun bestaande relatie niet kwijt. Maar ze missen iets, iets wat ze absoluut nodig hebben om te ontdekken. Hun partners proberen vaak in hun verlangens mee te gaan, maar slagen daar deels of helemaal niet in. En dan doemt het antwoord voor hen op: ze willen hun onderdanigheid gaan beleven met iemand anders. Ongetwijfeld mee aangewakkerd door de boeken en films die de laatste jaren over BDSM verschenen zijn is er weinig dat hen tegenhouden kan om het te gaan beleven. Hoewel ze beseffen dat het grote risico’s met zich meebrengt, houden ze zichzelf niet meer tegen.

Gevraagd naar hun motivatie blijkt dat de behoefte zo sterk is dat een stuk realiteitszin verdwijnt, of misschien beter geformuleerd, naar de achtergrond verdwijnt. De drang naar op hen gefocuste aandacht, het gevoel uniek te zijn, de aantrekkingskracht van spanning, de beleving van fantasieën en verlangens … komen in elk gesprek dat we met hen hebben telkens terug.

We beseffen dat deze behoeften binnen een BDSM-relatie erg op de voorgrond staan en – als het goed zit – ook ingevuld worden. De Dom is zeer gefocust op de sub, zowel virtueel, als irl. Hij communiceert vaak en veelvuldig, geeft opdrachten, vraagt feedback.  Een BDSM-spel is geen opwelling zoals een one-night-stand er een kan zijn, maar wordt grondig voorbereid, vergt kennis van de wensen van de ander, duurt meestal langer dan een “gewone” vrijpartij, bevat spannende en onverwachte ingrediënten, beantwoordt aan diep verborgen en vaak moeilijk bespreekbare wensen en verlangens. Elementen die ze ofwel niet meer in hun relatie terugvinden of tot het besef komen ze altijd gemist te hebben.

En als ze die beleving dan geproefd hebben, wordt vaak hun probleem nog groter, want ze “kwamen thuis bij zichzelf”, voelden zich compleet en eindelijk begrepen, beleefden seks zoals ze het nooit tevoren durven dromen hadden… En dan ontstaat een erg lastig dilemma: moet ik alles wat ik voorheen had in de weegschaal leggen en ruilen voor een BDSM-relatie?

We hebben er geen antwoord op. Binnen ons team hebben we het er wel eens over. Die eerste keren spelen en de roes. Magische momenten maar na verloop van tijd wordt dat, net als in iedere relatie, minder. Dat is nou eenmaal zo als je elkaar steeds meer ziet en verliefdheid over gaat in houden van. Een langdurige relatie vergelijken met een eerste keer spelen is dus echt ondoenlijk! Het is appels met peren vergelijken. Verstandelijk kun je dat beredeneren, emotioneel is dat vrij lastig. Hoe houdt je jezelf in evenwicht als deze twee polen aan je trekken?

We willen van deze blog gebruikmaken om mensen aan te zetten om in een zo vroeg mogelijk stadium hun (seksuele) wensen te bespreken met hun partner. Ook al zijn die wensen niet alledaags. Vroeg of laat (zoals bovenstaand verhaal bewijst) komen die wensen weer bovendrijven en al kan het een unieke ervaring opleveren, dergelijke situaties kunnen erg verstrekkende gevolgen hebben. Er zullen altijd lastige beslissingen genomen moeten worden.

Sebastianus

50/2016-8 

PS: Mensen die zichzelf in dit verhaal herkennen kunnen ons altijd mailen op het gekende adres. We kunnen luisteren, mee denken in opties, maar de antwoorden hebben we niet.

       
Opmerkingen (0)
Ik ben een masochistische vrouw- donderdag 7 juli 2016

Eer vrouwen dat ergens durven neerschrijven of uitspreken tegenover anderen moet er heel wat water onder de brug heen gespoeld zijn. Het is al een hele opgave om het voor zichzelf te durven bekennen en uitspreken. En dat is niet eens vreemd, tenslotte is masochisme een behoorlijk beladen begrip én een begrip dat vaak enggeestig geïnterpreteerd wordt.

Bij masochisme denken de meeste mensen aan geschopt, geslagen, gepijnigd worden. Aan zwepen, naalden, brandmerken, en zo meer. Ook die zaken kunnen horen bij masochisme, maar het is veel ruimer dan dat en hoeft vaak ook helemaal zo extreem niet te zijn. Bij de brede range van masochistische behoeften horen bijv. ook onderwerping, kleinering, vernedering, gehoorzaamheid, discipline, … en – met de bijzonder belangrijke toevoeging – dat ze gericht zijn op de beleving van (seksueel) genot die gepaard gaat met de beleving van die behoeften. De fysieke en/of geestelijke pijn is - binnen een BDSM-context - immers gericht op het bekomen van genot.  Meer nog, de “masochist(e)” wil tot het lijden verleid, gemanipuleerd worden. Met andere woorden: het is een bewuste wens om gedomineerd, gekweld of vernederd te worden door een partner.  Je zou het dus gewenst “geweld” kunnen noemen, dit in schril contrast met geweldpleging met als doel iemand te kwetsen of uit te schakelen Bij dit laatste zitten we helemaal buiten de BDSM-context.

Om het helemaal sluitend te maken moet diegene die het lijden toebrengt er zelf ook genot uit kunnen puren. Je zou het dus gewenste geweldpleging van en door beiden kunnen noemen. Diegene die het lijden toebrengt (de sadist) moet het doen omdat die weet dat de masochist er genot aan zal beleven. In ideale omstandigheden is het dus pijn en lijden toebrengen vanuit liefde, of minstens met de intentie de ander er plezier aan te laten beleven. 

In de praktijk zal ons lichaam op fysieke pijn gaan reageren door endorfines aan te maken. Een hormoon dat pijn en lijden gaat verzachten, verdoven. Goed doordachte en goed gedoseerde pijn zal de masochist(e) in een staat van trance, een soort roes of trip brengen, waarbij de pijn niet langer als pijn maar als genot, totale ontspanning en zelfs als een soort “bevrijding” ervaren wordt.

Maar goed. “Ik ben een masochistische vrouw” blijft een ongemakkelijk bekkende uitspraak. En een uitspraak die niet altijd zonder risico's is. Als je ze dus uitspreekt kan je er maar best ook verdere toelichting bij geven. “Masochisme is voor mij …”  en misschien nog veel belangrijker: “Masochisme is voor mij NIET…”. En vul die puntjes maar zo goed mogelijk in! En weet je het nog niet allemaal, geef dat dan ook helder aan. Dat is essentieel om misverstanden te vermijden en geen verkeerde verwachtingen uit te drukken of te creëren. En verder is (in wetenschappelijke en hulpverleningsmiddens sinds DSM V en de vernieuwde definitie van parafilie) masochisme enkel een afwijking als de omgeving of de persoon er zelf last van heeft.  Een parafilie - in dit geval dus het masochisme- wil zeggen dat de wens afwijkend van de heersende norm is, maar dat hoeft dus niet noodzakelijk een psychiatrische afwijking te zijn.  

Sebastianus

49/2016-7 

Opmerkingen (2)
1 2 3 4 5 Volgende ... Laatste