• Home
  • Activiteiten
  • Blogs
  • Previews
  • Shop
  • Contact
  • FAQ
Twitter Facebook

Blog

RSS
Hier moeten we wat mee!- donderdag 3 november 2016
Wanneer mensen ontdekken dat ze BDSM-behoeften hebben, dan gaan ze een niet eenvoudige weg op. Talloze vragen stellen zich waar ze – meestal alleen – een antwoord op moeten vinden. 

- Ben ik wel normaal om deze wensen te voelen? 
- Wat zullen mensen van me denken als ze dit te weten komen? 
- Hoe gaat mijn gezin, mijn familie, mijn vrienden, mijn werkomgeving, enz. erop reageren als ze dit ooit te weten komen? 
- Hoe hou ik dit geheim voor iedereen? 
- Hoe zet ik veilig verdere stappen om mijn ontdekking te gaan beleven?
- Waar moet ik gaan zoeken? Wie moet ik zoeken? Wat moet ik dan proberen te weten te komen? 
En dat zijn maar enkele van de veel voorkomende vragen.

Sommigen komen in onze mailbox terecht en die adviseren we zo goed als mogelijk, maar alleswetend zijn we natuurlijk niet. Regelmatig adviseren we mensen professionele hulp en advies te gaan zoeken. Professionals die hun vragen en problemen vanuit hun deskundigheid en met hun arsenaal aan kennis en remedies kunnen oplossen. Zo heb je een nog groter arsenaal van vragen die je beter aan de “juiste” hulp- en zorgverlener kan stellen:

- Ik heb diabetes, of hartklachten, of epilepsie. Mag ik aan BDSM doen?
- Sinds mijn laatste spel zit ik in een diepe depressie en ik weet niet meer wat te doen?
- Ik probeer het mijn partner te vertellen, maar ik weet niet hoe eraan te beginnen?
- Mijn partner wil of kan niet met mij mee. Welke opties heb ik nu nog?
- Ik ben mijn relatie ontgroeid sinds ik ervaren heb wat BDSM met mij doet. Wat nu?
- Wat als mijn kinderen dit ontdekken? Wat vertel ik hen dan?
- Ik heb lichamelijke klachten sinds mijn laatste sessie. Kan ik dat voorkomen? Heeft u iets waarmee dit opgelost kan worden?
- Ik wil graag gefist worden, maar is dat wel verstandig? Wat zijn de risico’s?
- Ik wil dat alles veilig en hygiënisch blijft, maar waar moet ik dan op letten? Wat mag? Wat niet?
En dat zijn maar enkele vragen van de nog veel meer voorkomende vragen.

Sommige mensen stappen spontaan naar hun huisarts, of een psycholoog, of een spoeddienst. Anderen hebben een doorverwijzing nodig naar een medisch of psychologisch specialist. Met sommige mensen bespreken we waar ze eventueel terecht kunnen en hoe ze dit bespreekbaar moeten maken om verder geholpen te kunnen worden.

Sommige mensen durven die stap nooit te zetten. Bang om voor gek aanzien te worden, be- en veroordeeld te worden, of dat hun omgeving er van op de hoogte zal geraken, of dat ze hun kinderen gaan kwijtraken, hun job verliezen, ... Heel soms - en helaas moeten we dat ook zeer regelmatig vaststellen – zetten mensen wél die stap en … stellen dan vast dat ZIJ de hulp- of zorgverlener moeten gaan uitleggen wat BDSM eigenlijk inhoudt, of krijgen ze vragen als: “Is uw partner gewelddadig? U bent niet van de trap gevallen, maar wat is er dan wel gebeurd? Wat is er in uw jeugd gebeurd dat u dit gedrag vertoont? “ Of krijgen reacties als: “Ik ga u moeten doorverwijzen want dat is niet mijn expertise. Daar kunnen we binnen dit tijdsbestek niet dieper op ingaan. Zullen we volgende maal over andere dingen praten?”

Je hoeft geen genie te zijn om te beseffen wat dergelijke reacties met deze mensen doet. “Zie je wel dat ik abnormaal ben. Men begrijpt me niet. Men kan me niet helpen. Ik heb alle moed verzameld om naar hier te komen en dan krijg ik dit…!" 
Het groeiproces waar ze middenin zaten, het begin van begrip en aanvaarding van zichzelf, het enthousiasme waarmee ze aan hun ontdekkingstocht bezig waren, de verwachtingen die ze hadden … allemaal “vakkundig” de grond in geboord en op de koop toe hebben ze geen antwoorden op de vragen waarmee ze zitten.

Keer op keer op keer krijgen we deze ervaringen te horen en te lezen … en we denken, verdomme, hoe kunnen we dit veranderen?! Hoe kunnen we hulp- en zorgverleners duidelijk maken dat BDSM’ers niet a priori als ziek en gek worden bestempeld? Daar gaan we verder over nadenken. Hier moeten we wat mee!  

Sebastianus

52/2016-11

PS: Mensen die zich hierin herkennen, of net andere ervaringen hebben, kunnen ons altijd mailen op het gekende adres. 

Opmerkingen (0)
Waarom zoeken seksueel misbruikte vrouwen soms naar BDSM? - maandag 29 augustus 2016
We krijgen de meest diverse mensen in onze mailbox met hun vaak zeer specifieke vragen. Geen enkele situatie is dezelfde, geen enkele vraagstelling is dezelfde … maar toch zijn er bepaalde “groepen” van vraagstellers die regelmatig in onze mailbox terechtkomen. Deze blog gaat over de volgende groep:
- vrouwen die in het verleden een seksuele misbruik- en/of fysiek geweld-situatie gekend hebben.

Meteen zitten we midden in een vaak gehoord (en helaas ook vaak neergeschreven) vooroordeel, namelijk dat vrouwen die een BDSM-beleving zoeken wel een seksueel misbruik-verleden moeten gehad hebben. Waarom zouden mensen die een “gezond” verleden gehad hebben anders kiezen voor BDSM?! 
Nu is er gelukkig inmiddels meer dan voldoende wetenschappelijk onderzoek om ten stelligste te kunnen ontkennen dat (seksuele) misbruiksituaties altijd naar BDSM zouden toe leiden. Het overgrote deel van BDSM’ers hebben helemaal geen misbruik-verleden, en zijn dus ook niet traumatisch belast of “misvormd” door dat verleden. Maar er blijken dan weer wel vrouwen te zijn die een seksueel misbruik-of fysiek geweld-verleden hebben gekend die bewust BDSM gaan opzoeken.

Wat beweegt deze vrouwen in hun zoektocht naar een BDSM-beleving of -relatie?

Het antwoord is “macht”. Of beter gezegd: controle over de overgedragen macht. Dat vergt wat nadere toelichting.

BDSM is een beleving waarbij de machtsoverdracht de essentie is. De sub draagt vrijwillig de macht over aan de Dominant, maar binnen een set goed doorgesproken wederzijdse afspraken (consensus), met aanduiding van grenzen, van go’s en don’t go’s, van stopwoorden, van sublijsten en soms zelfs van contracten. Met andere woorden: de macht die overgedragen wordt is in belangrijke mate controleerbaar door de sub. Als de sub “stop” roept, stopt het spel per direct.

En die controle is juist wat ontbreekt in echte misbruik- of geweldsituaties! Daar is er geen vrijwillige machtsoverdracht, maar een eenzijdig nemen van/opdringen van macht, zonder mogelijkheden tot inspraak, tot het doen ophouden van het geweld en het misbruik. Daar is er enkel machteloosheid! En daarbij ontstaat ook een zeer ingewikkelde en een moeilijk te ontrafelen gewetenskwestie: Heb ik dit geweld verdiend? Heb ik het niet zelf uitgelokt? Als ik het nu laat gebeuren ben ik er ook misschien voor altijd van af? Wat doe ik met mijn loyaliteit aan “de misbruiker”? Allemaal bedenkingen die bij misbruikte mensen heel erg spelen en vaak levenslang kunnen blijven doorwerken.

Misbruikte vrouwen zoeken soms hun heil in het beleven van BDSM om tegelijkertijd te kunnen “dealen” met hun verleden. Een soort van “therapie” voor hun opgelopen trauma’s. 

We denken dat het een valabele manier kan zijn om ermee te dealen. Je zal in eerste instantie een Dominant moeten vinden die precies weet waar jouw schoen wringt … en dat zal je hem/haar dus ook op voorhand erg duidelijk moeten maken.  En hij/zij zal bereid moeten zijn om mee in jouw verhaal mee te stappen en niet een eigen koers te varen. Dat vergt dus goed zoeken en veel informatie uitwisselen én heel veel vertrouwen! En vooral dat laatste is vaak een bijzonder lastig iets voor mishandelde mensen…

Maar daarnaast kan je ook best een professioneel therapeutisch proces lopen. Een BDSM-spel kan dan heel wat losmaken, hanteerbaarder maken, maar lost niet steeds op was er “losgemaakt” werd. Vaak gaan dingen pas echt “los” als de Dominant niet meer aanwezig is. De sub slaat in paniek, de Dom is er niet of slaat ook in paniek omdat die niet weet wat er mee te doen en ... verdwijnt met de noorderzon…
Een therapeut is er voor opgeleid dat wel te kunnen. Maar dan moet je als sub hem/haar wel durven en kunnen vertellen dat je BDSM-verlangens en –ervaring hebt. En zal je een therapeut moeten vinden die niet “tilt” slaat bij het horen van de term “BDSM”, én de nodige moed verzamelen om eerlijk je verhaal te doen. 

Ook Doms – die dergelijke ervaringen tegenkomen met hun subs – raden we sterk aan om hun subs mee in de richting van professionele hulp te sturen, en - indien mogelijk - er zelfs hun steentje aan toe bij te dragen door mee te gaan en de therapeut van bijkomende informatie te voorzien. En er natuurlijk zoveel mogelijk te "zijn" voor hun sub!

Sebastianus
51/2016-8

PS: Mensen die zich erkennen in dit verhaal kunnen ons altijd mailen op het gekende adres. Wij kunnen luisteren, meedenken, je eventueel op het spoor zetten van een kink friendly-therapeut en desgewenst een eerste gesprek helpen voorbereiden.


Opmerkingen (0)
Wat als het blijft trekken?- maandag 29 augustus 2016

“Hij heeft me aangeraakt zoals geen andere man me ooit heeft aangeraakt. Hij heeft iets in me los gemaakt waarvan ik in mijn stoutste dromen niet had durven hopen dat ik dit mocht voelen. Hij kent me door en door, is mijn maatje, mijn vertrouweling, mijn zielsverwant en de enige in wie ik mijn meerdere zal erkennen.
Hij is de enige die mij “slavin” mag noemen, wetende dat ik er van geniet. Hij is de man die mijn onderdanigheid heeft wakker gemaakt. Hij is de man die de titel “Meester” verdient.

Maar hij is niet de man met wie ik getrouwd ben. Niet de man met wie ik onze kinderen heb opgevoed en met wie ik mijn leven deel. Niet de man die me heeft zien afstuderen en met wie ik op ieder feestje van vrienden verschijn. Hij is niet de man die mijn ouders kennen, mijn vriendinnen stiekem uitdagen en niet de man die ik al bijna mijn hele leven ken.

In mij stormt het. Als ik in bed lig, denk ik aan hem maar ben ik bij mijn man.
Als ik naar mijn groter wordende kinderen kijk, schaam ik me diep. Ik ben niet echt meer bij hen. Mijn lichaam is aanwezig maar mijn hart is op een andere plek. Ik blijf verlangen naar de roes, de spanning, mijn Meester. De man in wiens handen ik mezelf voel smelten. Als hij me aankijkt, dan ik voel ik dat ik alleen maar kan en wil zijn in zijn handen. 

Ik heb echt alles wat mijn hartje begeert, een mooi huis dat staat op een fijne plek, kinderen die goed gaan in het onderwijs en steeds zelfstandiger worden. 
We gaan naar een volgende levensfase toe en ik voel volledige paniek. Wat hebben wij nog samen, wat moet ik eigenlijk nog met hem?
Als we vrijen word ik pijnlijk geconfronteerd met het verlies van wat ik ooit heb mogen voelen. Afschuwelijk helder wordt het dat de Dominant die ik eigenlijk zoek nooit in mijn man zal zitten en ik dus voor een onmogelijke keuze sta.
Of ik verlies mezelf door mijn wensen te negeren. Of ik verlies alles wat we de afgelopen 25 jaar hebben opgebouwd. 

Eenzaam realiseer ik me dat niemand gaat begrijpen wat zo belangrijk is dat ik er zoveel voor in de waagschaal wil stellen. Niemand kent mij zoals hij mij kent. Niemand weet mijn verlangens zo in te vullen dan hij. Nooit heb ik het aan iemand verteld, gedeeld waar mijn hart naar verlangde.
Ik bleef stil en genoot van ons kleine geheim.

Soms wou ik dat ik dit nooit had ervaren, nooit gevoeld had wat dit in mij doet.
Ik wou dat ik het kon ontkennen, kon begraven onder een diepe laag aarde.
Ik wou dat ik het niet was. Ik wou dat ik met hem kon verdwijnen naar een plek waar de wereld stilstaat.

Maar wie ben ik nog zonder mijn bestaan? Wie ben ik als ongetrouwde vrouw zonder huis en zonder grond. De mensen zullen me haten voor wie ik ben, wat ik voel. Ze zullen me voor gek verklaren. Kan ik wel leven zonder man en kinderen? Kan ik die afwijzing te boven komen? Wil ik mijn gezin dit aandoen, kan ik die schuld dragen? Kan ik leven met die breuk? 

Ik weet dat ik ooit zal moeten kiezen, maar beide keuzes gaan diepe kerven slaan in mijn ziel. Kan ik wel kiezen, mag ik wel kiezen? Wat is wijsheid in dit geval? Mijn hart en mijn hoofd vechten een eeuwige strijd en ik, ik zal nooit meer rusten.

Sanne”
(met haar toestemming overgenomen)


Het verhaal van Sanne is maar één van de vergelijkbare mails die we binnen krijgen. Niet aan ons om deze vrouwen te be-, laat staan, veroordelen. We weten dat BDSM een heel erg krachtige beleving is. Een beleving die je hele leven op z’n kop kan zetten. 

Sanne vraagt zich af wat haar beweegt om alles wat ze, samen met haar partner opgebouwd heeft, opzij te schuiven voor die zoektocht naar een BDSM-beleving of -relatie?

Vrouwen in deze situatie omschrijven hun relatie als “goed”; de liefde voor hun partner is nadrukkelijk aanwezig; ze willen hun bestaande relatie niet kwijt. Maar ze missen iets, iets wat ze absoluut nodig hebben om te ontdekken. Hun partners proberen vaak in hun verlangens mee te gaan, maar slagen daar deels of helemaal niet in. En dan doemt het antwoord voor hen op: ze willen hun onderdanigheid gaan beleven met iemand anders. Ongetwijfeld mee aangewakkerd door de boeken en films die de laatste jaren over BDSM verschenen zijn is er weinig dat hen tegenhouden kan om het te gaan beleven. Hoewel ze beseffen dat het grote risico’s met zich meebrengt, houden ze zichzelf niet meer tegen.

Gevraagd naar hun motivatie blijkt dat de behoefte zo sterk is dat een stuk realiteitszin verdwijnt, of misschien beter geformuleerd, naar de achtergrond verdwijnt. De drang naar op hen gefocuste aandacht, het gevoel uniek te zijn, de aantrekkingskracht van spanning, de beleving van fantasieën en verlangens … komen in elk gesprek dat we met hen hebben telkens terug.

We beseffen dat deze behoeften binnen een BDSM-relatie erg op de voorgrond staan en – als het goed zit – ook ingevuld worden. De Dom is zeer gefocust op de sub, zowel virtueel, als irl. Hij communiceert vaak en veelvuldig, geeft opdrachten, vraagt feedback.  Een BDSM-spel is geen opwelling zoals een one-night-stand er een kan zijn, maar wordt grondig voorbereid, vergt kennis van de wensen van de ander, duurt meestal langer dan een “gewone” vrijpartij, bevat spannende en onverwachte ingrediënten, beantwoordt aan diep verborgen en vaak moeilijk bespreekbare wensen en verlangens. Elementen die ze ofwel niet meer in hun relatie terugvinden of tot het besef komen ze altijd gemist te hebben.

En als ze die beleving dan geproefd hebben, wordt vaak hun probleem nog groter, want ze “kwamen thuis bij zichzelf”, voelden zich compleet en eindelijk begrepen, beleefden seks zoals ze het nooit tevoren durven dromen hadden… En dan ontstaat een erg lastig dilemma: moet ik alles wat ik voorheen had in de weegschaal leggen en ruilen voor een BDSM-relatie?

We hebben er geen antwoord op. Binnen ons team hebben we het er wel eens over. Die eerste keren spelen en de roes. Magische momenten maar na verloop van tijd wordt dat, net als in iedere relatie, minder. Dat is nou eenmaal zo als je elkaar steeds meer ziet en verliefdheid over gaat in houden van. Een langdurige relatie vergelijken met een eerste keer spelen is dus echt ondoenlijk! Het is appels met peren vergelijken. Verstandelijk kun je dat beredeneren, emotioneel is dat vrij lastig. Hoe houdt je jezelf in evenwicht als deze twee polen aan je trekken?

We willen van deze blog gebruikmaken om mensen aan te zetten om in een zo vroeg mogelijk stadium hun (seksuele) wensen te bespreken met hun partner. Ook al zijn die wensen niet alledaags. Vroeg of laat (zoals bovenstaand verhaal bewijst) komen die wensen weer bovendrijven en al kan het een unieke ervaring opleveren, dergelijke situaties kunnen erg verstrekkende gevolgen hebben. Er zullen altijd lastige beslissingen genomen moeten worden.

Sebastianus

50/2016-8 

PS: Mensen die zichzelf in dit verhaal herkennen kunnen ons altijd mailen op het gekende adres. We kunnen luisteren, mee denken in opties, maar de antwoorden hebben we niet.

       
Opmerkingen (0)
Ik ben een masochistische vrouw- donderdag 7 juli 2016

Eer vrouwen dat ergens durven neerschrijven of uitspreken tegenover anderen moet er heel wat water onder de brug heen gespoeld zijn. Het is al een hele opgave om het voor zichzelf te durven bekennen en uitspreken. En dat is niet eens vreemd, tenslotte is masochisme een behoorlijk beladen begrip én een begrip dat vaak enggeestig geïnterpreteerd wordt.

Bij masochisme denken de meeste mensen aan geschopt, geslagen, gepijnigd worden. Aan zwepen, naalden, brandmerken, en zo meer. Ook die zaken kunnen horen bij masochisme, maar het is veel ruimer dan dat en hoeft vaak ook helemaal zo extreem niet te zijn. Bij de brede range van masochistische behoeften horen bijv. ook onderwerping, kleinering, vernedering, gehoorzaamheid, discipline, … en – met de bijzonder belangrijke toevoeging – dat ze gericht zijn op de beleving van (seksueel) genot die gepaard gaat met de beleving van die behoeften. De fysieke en/of geestelijke pijn is - binnen een BDSM-context - immers gericht op het bekomen van genot.  Meer nog, de “masochist(e)” wil tot het lijden verleid, gemanipuleerd worden. Met andere woorden: het is een bewuste wens om gedomineerd, gekweld of vernederd te worden door een partner.  Je zou het dus gewenst “geweld” kunnen noemen, dit in schril contrast met geweldpleging met als doel iemand te kwetsen of uit te schakelen Bij dit laatste zitten we helemaal buiten de BDSM-context.

Om het helemaal sluitend te maken moet diegene die het lijden toebrengt er zelf ook genot uit kunnen puren. Je zou het dus gewenste geweldpleging van en door beiden kunnen noemen. Diegene die het lijden toebrengt (de sadist) moet het doen omdat die weet dat de masochist er genot aan zal beleven. In ideale omstandigheden is het dus pijn en lijden toebrengen vanuit liefde, of minstens met de intentie de ander er plezier aan te laten beleven. 

In de praktijk zal ons lichaam op fysieke pijn gaan reageren door endorfines aan te maken. Een hormoon dat pijn en lijden gaat verzachten, verdoven. Goed doordachte en goed gedoseerde pijn zal de masochist(e) in een staat van trance, een soort roes of trip brengen, waarbij de pijn niet langer als pijn maar als genot, totale ontspanning en zelfs als een soort “bevrijding” ervaren wordt.

Maar goed. “Ik ben een masochistische vrouw” blijft een ongemakkelijk bekkende uitspraak. En een uitspraak die niet altijd zonder risico's is. Als je ze dus uitspreekt kan je er maar best ook verdere toelichting bij geven. “Masochisme is voor mij …”  en misschien nog veel belangrijker: “Masochisme is voor mij NIET…”. En vul die puntjes maar zo goed mogelijk in! En weet je het nog niet allemaal, geef dat dan ook helder aan. Dat is essentieel om misverstanden te vermijden en geen verkeerde verwachtingen uit te drukken of te creëren. En verder is (in wetenschappelijke en hulpverleningsmiddens sinds DSM V en de vernieuwde definitie van parafilie) masochisme enkel een afwijking als de omgeving of de persoon er zelf last van heeft.  Een parafilie - in dit geval dus het masochisme- wil zeggen dat de wens afwijkend van de heersende norm is, maar dat hoeft dus niet noodzakelijk een psychiatrische afwijking te zijn.  

Sebastianus

49/2016-7 

Opmerkingen (1)
De grootte van de penis: enkele mythes opgehelderd- vrijdag 29 april 2016

Hoe groter de penis, hoe beter de seks: tenminste dat is wat veel mannen en vrouwen beweren. We kunnen het gerust mythe nr. 1 noemen omdat dit bij veel mannen een grote zorg is. Als men de eigen penis vergelijkt met de exemplaren van anderen, bijv. in een gemeenschappelijke douche of in pornofilms, komt men al snel tot de conclusie dat het eigen exemplaar "niet goed genoeg" of "te krom", "te dun", "te kort" of "te lang" is.

Penissen en testikels komen voor in allerhande maten en vormen. Penissen lijken sterk verschillend qua grootte wanneer ze in slappe toestand zijn, maar eens in erectie is het formaat veeleer vergelijkbaar.

Aangezien de meeste mannen mekaars penis niet zien in erectie, buiten dan de penissen in pornofilms bij acteurs die geselecteerd zijn op grootte en waarbij alle trucjes uit de filmdoos worden toegepast om ze groter te doen lijken, beschikt men meestal niet over een realistisch vergelijkingspunt. Geen wonder dat men het eigen exemplaar al snel ontoereikend vindt.

De grootte van de penis heeft niets te maken met het eigen genot en heeft eveneens weinig of geen effect op het genot van de partner. Tenzij dan voor vrouwen die meer opgewonden worden bij het zien van een grotere penis, maar dat is zeker niet universeel.

In termen van vaginale gemeenschap speelt de penisgrootte weinig rol omdat slechts het buitenste derde van de vagina voorzien is van zenuwuiteinden (en dus ontoereikend is om iets als “groot” of “klein” te kunnen inschatten) en omdat de clitoris nog steeds het belangrijkste orgaan is voor het genot bij de vrouw.

Bij anale seks is een kleinere penis eerder een voordeel omdat het rectum veel minder elastisch is dan de vagina. Maar ook bij vaginale seks kan een te groot “apparaat” soms meer hinderlijk zijn dan een voordeel. In zeer uitzonderlijke gevallen is zelfs een penisverkleining aan de orde. 

En laten we meteen ook een andere mythe wat objectiveren die hier bij aansluit: “bepaalde mensenrassen hebben veel grotere penissen dan andere”. Onderstaande tabel met gegevens over de gemiddelde lengte van penissen in centimeters maakt brandhout van deze hardnekkige vooraanname. 


Qua gemiddelde lengte is er een maximaal verschil van 1,85 cm tussen de rassen met de kleinste en grootste penis. En tussen de globale gemiddelde lengte en de grootste zit een verschil van 1,04 cm. Een “slimme” vagina die deze verschillen opmerkt;-) 

Sebastianus
48/2016-4 
Opmerkingen (0)
Is BDSM eng?- woensdag 6 april 2016

Nee, dat hoeft het helemaal niet te zijn. Integendeel! BDSM-beleving kan prachtig zijn. Op internet, blogs, fora en in films en boeken vind je veel mooie getuigenissen van onderdanige mensen die neerschrijven wat er voor hen zo prachtig is aan het samen spelen. BDSM is het omzetten van je erotisch-seksuele dromen, hoop en verwachtingen naar een gespeelde werkelijkheid. Verstandig omgaan met je perversies kan een ongelofelijke band scheppen tussen mensen. Je geeft je totaal bloot – lichamelijk, maar ook en vooral geestelijk – aan een ander mens en wat je bekomt is een intense bevrediging voor beiden.

Een kwetsbare, aanbiedende en vrijwillige opstelling als sub maakt dat de juiste Dominant in een gevende, zorgdragende en vervullende modus gaat. Ook dat respect voor de sub, het wow-gevoel van de Dominant, het verantwoordelijkheidsgevoel om het voor de ander proberen perfect te doen, vind je heel vaak terug in verhalen. Dat evenwicht zoeken, vinden en bewaren is wat voor velen maakt dat ze volledige bevrediging vinden in het samenspel. Dat ze in het spel helemaal zichzelf kunnen en mogen zijn. De totale aanvaarding van je diepste ik.

En of je nu de huis-, tuin- of keukenversie van BDSM speelt of de meer extremere kantjes opzoekt, dat maakt geen verschil. Zolang je dat evenwicht, de gelijkwaardigheid en complementariteit maar nastreeft kan BDSM de hemel op aarde zijn.

Maar als er een hemel is, moet er ook een hel zijn. De ene kan niet zonder de ander. Om de hemel te bereiken zal je zorgvuldig moeten uitkijken naar de wegen die naar de hel leiden. BDSM toont immers vaak ook zijn hellekant. Maar dat maakt niet dat BDSM a priori gevaarlijk of slecht hoeft te zijn.

Net zoals er denkbeeldige wegwijzers naar de hemel bestaan, zo ook bestaan er wegwijzers naar de hel. Het is dus een kwestie van de wegwijzers te zien en ze goed te interpreteren. Je hebt de wegwijzers die naar jezelf verwijzen: Wie ben ik?, Wat wil ik?, Welke weg is de weg die ik wil volgen? Je hebt de wegwijzers naar de ander: Wie is die ander? Wat wil die? Welke weg wil die volgen? En je hebt de gezamenlijk wegwijzers: Wie kunnen we voor mekaar zijn? Wat willen we samen? Welke weg gaan we samen volgen?

De wegwijzers zijn er! Daarvan getuigen de talloze verhalen van mensen die vonden wat ze zochten en ... van die die niet vonden wat ze zochten. Je hoeft alleen goed te leren kijken en er, nog beter, heel veel samen over te praten. BDSM is en blijft een spel met spelregels, net zoals elke interactie tussen mensen zijn spelregels heeft. Worden de spelregels overschreden dan dreigt er chaos, frustratie en beschadiging.

Nee, BDSM is niet eng, zolang je maar samen de spelregels bepaalt en volgt. Zolang er respect voor elkaar en vertrouwen in mekaar is, ligt de weg naar de hemel open voor iedereen die hem wenst te bewandelen.

Sebastianus
47/2016-4 

Opmerkingen (0)
Canadees onderzoek komt tot verrassende vaststelling wat “abnormale” seksuele voorkeuren betreft- dinsdag 22 maart 2016

“Bizar” is blijkbaar de norm als het over seksuele verlangens gaat. Dat blijkt uit een recent onderzoek van de University of Montreal. Blijkt dat bijna de helft van onze seksuele fantasieën beschouwd kunnen worden als “deviant” of “atypisch”, tenminste als we de geldende psychiatrische criteria volgen.

In het onderzoek, gepubliceerd in het Journal of Sex Research, werden 1.040 Canadezen van beide geslachten bevraagd naar hun seksueel gedrag en voorkeuren. Met dergelijke grote groep vermoeden de onderzoekers dat de conclusies van het onderzoek waarschijnlijk gelden voor heel Noord-Amerika en Europa.

In de Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders Fifth Edition (DSM-5) – vaak wat cynisch de  psychiatrische "bijbel" genoemd  – wordt seksueel gedrag opgedeeld in “normophilic” (beschouwd als “normaal” of "typisch" gedrag) en “paraphilic” (beschouwd als “abnormaal” of "deviant" gedrag). 45,5 procent van de bevraagde personen verklaarden dat ze interesse hadden in op zijn minst 1 soort seksueel gedrag dat als parafiel kan benoemd worden en 33 procent gaf aan er al ervaringen mee gehad te hebben.  

Onder de bevraagden, had 35 % wat met voyeurisme (het kijken naar iemand anders die seks heeft of intieme handelingen verricht), 26 % hield van een of andere vorm van fetisjisme (seksuele stimulatie met een levenloos object of niet-seksueel lichaamsdeel), nog eens 26 % hield van frotteurisme (zonder toestemming tegen iemand aanwrijven of betasten ), en 19 % werd opgewonden door masochistische handelingen (seksuele bevrediging vinden in pijn of vernedering).

Christian Joyal, een van de onderzoekers, verklaarde dat zowel mannen als vrouwen hun seksuele eigenaardigheden hebben, maar dat er lichte verschillen bestaan tussen beide geslachten.

In een officiële verklaring schreef hij: "In het algemeen geldt dat mannen meer interesse tonen in parafiel gedrag dan vrouwen. Maar dit betekent niet dat vrouwen ze helemaal niet zouden hebben. Meer nog, de vrouwen die verklaarden interesse te hebben in seksuele onderdanigheid, hadden meer gevarieerde seksuele interesses en gaven ook aan meer tevreden te zijn en bevredigd te worden door de beleving van deze seksuele voorkeur.

Hiermee wordt de kritiek op de DSM - de medicalisering van de menselijke natuur en de culturele vooringenomenheid - nog maar eens kracht bijgezet.  Zo werd bijv. homoseksualiteit beschouwd als een sociopathische persoonlijkheidsstoornis tot en met de DSM-versie van 1952. Het team van onderzoekers hoopt hiermee de beperkende en inflexibele criteria van de DSM-5, die volgens hen er niet in slaagt om de diversiteit van seksuele voorkeuren en smaken in overweging te nemen, aan te vechten.

Professor Joyal voegde eraan toe: "Een parafilie is geen psychische stoornis maar eerder een seksuele voorkeur voor niet-normofiel gedrag, waarbij het parafiel gedrag niet-preferentieel is en men er zich alleen af en toe mee bezighoudt. Dit onderzoek suggereert bovendien dat bepaalde gedragingen, die volgens een juridische kwalificatie als parafiel beschouwd worden, verre van abnormaal zijn, iets wat totaal haaks staat op wat gesuggereerd wordt door de DSM-5. "

Zo, nu hoorde u het ook eens van een ander.

Sebastianus
46/2016-3 

Opmerkingen (0)
Mijn Meester was er niet om me te helpen…- maandag 21 maart 2016

Een leuk en spannend onderdeel van een BDSM-relatie is het geven van opdrachten. De Dom geeft de sub opdrachten om uit te voeren. De sub vindt het leuk om die opdrachten uit te voeren.

Dat heeft alles te maken met:
- ik laat de sub iets doen wat ik opdraag, dat gehoorzaam uitgevoerd wordt, en dat voelt lekker voor mij want ik weet waarmee de sub bezig is en ik ben in controle (de Dominantie-behoefte);
- ik wil graag ondergaan wat mijn Meester mij opdraagt zodat die trots op me is en terwijl ik met die opdracht bezig ben voel ik me lekker omdat ik iets doe wat spannend, opwindend, geil, gewaagd, enz. is en ik ben onder zijn controle (de submissieve behoefte).

“Meesters-op-afstand” geven dergelijke opdrachten vaak aan hun subs. En met die term bedoel ik Dominanten die niet samenwonen met hun sub, die slechts af en toe kunnen langskomen, of die enkel via virtuele weg hun subs aansturen.

Allemaal erg spannend. Zelfs voor beiden. Maar wat als de opdracht misloopt?

Stel, je vraagt je sub om ’s nachts met een buttplug te slapen omdat je dat beiden geil vindt. ’s Ochtends wordt de sub wakker en de buttplug is foetsie. Nee, helaas niet tussen de lakens of dekens, niet onder of naast het bed, … nee, foetsie … naar binnen. 
Een buttplug in je darm die er met het poepen niet mee terug uitkomt, het zal je maar overkomen. Veel buttplugs zijn zeer ongeschikt om daar te vertoeven: niet ontsmet, harde materialen, voorzien van prachtige “diamanten”, scherpe randjes, geen rescue-touwtje, enz. Dan maar laxeermiddel innemen en bidden dat het zich zo oplost? Of met het schaamrood op de kaken naar de huisartsenpost of spoedafdeling? En maar hopen dat je dat tere darmweefsel niet beschadigt of dat je sluitspier niet meer functioneert zoals het hoort… ja,  sub zijn heeft zo zijn risico’s.

De “Meesters-op-afstand” durven ze met dat probleem niet lastig te vallen. Die zijn druk bezig met andere zaken. Ze hebben geen tijd, zijn niet bereikbaar, geven niet thuis, zitten op hun werk of bij hun vrouw en kindertjes… en de subs kunnen dus zelf de “shit” opruimen. In het geval van een hardnekkige buttplug zelfs letterlijk.

Je mag ervan denken wat je wil. Ik denk er het mijne van en dat is: als je als Dominant een uit te voeren opdracht geeft dan zorg je ervoor dat je altijd minstens stand by bent, steeds bereikbaar of gewoon snel ter plekke. Je geeft je sub ook de opdracht om jouw hulp in te roepen als het nodig is. Je Dominantie uit kunnen leven is zonder meer lekker, maar als Dominant draag je ook de verantwoordelijkheid om ervoor te zorgen dat je sub door het uitvoeren van die opdracht niet in de problemen komt. En als er toch problemen komen, dan los je die mee op. Niet morgen, niet straks, maar nu meteen!

Je kan dan je redenen hebben om “Meester-op-afstand” te zijn, maar zorg er voor dan tegelijkertijd ook “Meester-met-verantwoordelijkheidsgevoel-en-gedrag” te zijn.   

Sebastianus
45/2016-3 

 
Opmerkingen (0)
Na de hype- donderdag 7 januari 2016

Stichting Info BDSM begint aan zijn 5de werkjaar.  2015 was een nog drukker jaar dan het vorige. Of het door de “50-tinten-hype” kwam? We vermoeden maar deels, want ook nu het stof daarover wat gaan liggen is, komen steeds meer mensen op onze website en in onze mailbox terecht.

Het voorbije jaar hadden we soms korte, maar vaker langdurige, gesprekken met 69 mensen. Wat maakt dat we sinds het ontstaan van de Stichting met 245 mensen over BDSM en hun vragen over of positionering in hun leven hebben gepraat. Soms waren het kortlopende contacten. Soms hadden we maandenlange gesprekken. Soms zagen we plots mensen na jaren van “afwezigheid” weer verschijnen. Soms hadden de vragen alle tijd en … heel soms waren ze superdringend.  

Steeds vaker werden we ook gecontacteerd door professionele hulp- en dienstverleners, wisselden we informatie uit, schreven we mee of werkten we samen met (teams van) deskundigen. Zo maakte bijv. onze samenwerking met Stichting Consensual Deviance, maar ook met researchers en onderzoekers dat ons netwerk groeide en dat we niet naast, maar met elkaar gingen werken voor een helderder begrip van BDSM en minder be- of veroordeling.

De in 2013 opgestarte e-boekenreeks “Seks, Genot & Grenzen” deed het in 2015 bijzonder goed (ruim 900 downloads). Een reeks grensverleggende boekjes over spannende en a bit out of the ordinary-seksbelevingen. Een boeiend project omdat we hier, naast ervaringsdeskundigen, ook deskundige hulpverleners bereid vonden om eraan mee te werken. Zo ontstaat een multidisciplinaire kijk op seks; iets wat verhelderend en taboedoorbrekend moet werken. BDSM is in deze reeks slechts een “randfenomeen”; een bewuste keuze die we gemaakt hebben om beide werelden - vanilla en BDSM - wat dichter bij mekaar brengen. 

En steeds makkelijker kregen we voor deze reeks ervaringsverhalen van mensen binnen. De verhalen die maken dat de theorie “handen en voeten” krijgt. Dat droge wetenschap gaat leven en vorm krijgt door te kunnen lezen hoe mensen de dingen beleven en waar ze mee worstelen of waar ze euforisch over zijn.  We zijn en blijven er dankbaar voor want we zijn er voor hen en dankzij hen zijn we er weer voor anderen.

Inmiddels zijn we het getal “2016” al wat gewend en staan we vol energie klaar om er een mooi 5de levensjaar van te gaan maken, dankzij, met én voor jullie! We hopen dat jullie dit jaar zullen vinden wat je nodig hebt om gelukkiger door het leven te gaan … en dan zoals jij echt bent!

Het team “Stichting Info BDSM” 
44/2016-1

Opmerkingen (0)
Waarom doen machtige mannen domme dingen?- donderdag 19 november 2015

In het weekblad Knack (06.07.2015) verscheen onderstaand artikel. Omdat BDSM gaat over de uitwisseling van macht tussen iemand die de macht wenst over te dragen en een ander die die macht wenst over te nemen, een interessant artikel om met een “BDSM-bril” te lezen.

Het betreffende artikel:

Persbericht: Voormalig directeur-generaal van het IMF Dominique Strauss-Kahn werd op 12 juni 2015 vrijgesproken in een prostitutiezaak © REUTERS

Macht en seks gaan vaak hand in hand en affaires, bedrog en misbruik lijken wel schering en inslag te zijn bij machtige mannen. Nu blijkt het niet zo toevallig dat mannen in machtsposities meer ondoordachte beslissingen nemen op vlak van seks.

Onder andere de Amerikaanse ex-president Bill Clinton en de Franse president François Hollande kwamen al in opspraak door hun buitenechtelijke avontuurtjes. De Italiaanse ex-premier Silvio Berlusconi werd dan weer voor de rechter gedaagd op beschuldiging van betaalde seks met een minderjarige en ook Steve Stevaert werd beschuldigd van verkrachting.

'Ik heb de situatie verkeerd ingeschat', is vaak de reactie. Velen stellen zich dan de vraag waarom zo'n machtige man, die duidelijk verstandig is op het vlak van seks zijn hersenen niet lijkt te gebruiken. Onderzoek wees uit dat machtige mannen de situatie gewoon inderdaad niet goed kunnen inschatten.

Instinct

In het boek 'Collega's en andere ongemakken' schrijft Roos Vonk (hoogleraar sociale psychologie) dat mensen die macht hebben zich doel- en actiegerichter gedragen en zich minder geremd voelen. Ze baseert zich op het onderzoek 'Sexual overperception: Power, mating motives, and biases in social judgement' van Jonathan Kunstman en Jon Maner uit 2011, dat gepubliceerd werd in het Journal of Personality and Social Psychology. 'Machtige mensen zien vooral positieve resultaten, zijn minder bang voor mislukking en gaan onvervaard op hun doel af. Wat ze in hun hoofd hebben, doen ze. Ze eten meer, zeggen meer en flirten meer', schrijft Vonk. Ze doen wat ze denken, en mannen denken nu eenmaal vaak aan seks.
Bovendien zouden mannen volgens Vonk macht zelf onmiddellijk met seks associëren. 'Zet een man bovenop de apenrots en hij gaat aan seks denken. Mensen zijn apen en de alfa-man mag het met alle vrouwen doen. Dat instinct zit nog steeds in mannen.'

Seksbril en succesbril

Machtige mensen zouden anderen ook zien als manieren om hun eigen doel te bereiken en omringen zich met mensen die op die manier iets voor hen kunnen betekenen. Als je zin hebt in seks, wijzigt dat doel. Dan kijk je door je seksbril. Machtige mannen lijken dan zelfs vaker voor een aantrekkelijke maar ongekwalificeerde vrouw te kiezen volgens Vonk. Als ze door hun succesbril kijken, kiezen ze juist een gekwalificeerde vrouw.
Door die specifieke kijk op mensen overschatten machtige mensen de seksuele interesse van anderen. Waar een vrouw die glimlacht door een collega gewoon als vriendelijk gezien wordt, bestempelt haar baas haar meteen als mogelijke bedpartner. Die baas zal zich daar dan ook naar gedragen en vertoont meer tekenen van seksuele toenadering dan die collega.

Machtige vrouwen

De theorie geldt ook voor vrouwen, al denken vrouwen een stuk minder aan seks dan mannen, waardoor er minder snel verkeerde keuzes gemaakt worden.
Doordat de machthebbende de gewilligheid van anderen op vlak van seks zwaar overschat, zijn ze zich in veel gevallen van seksuele intimidatie echt van geen kwaad bewust. Als we het zo bekijken, lijkt de eeuwige verklaring 'Ik heb het verkeerd ingeschat' erg waarheidsgetrouw. 'Tezamen met het gevoel van onschendbaarheid en de onderschatting van risico's door machtige mensen is hiermee het scenario voor misbruik compleet', schrijft Vonk in haar boek. (MD)

Tot daar het artikel.

Leeswaardig voor én subs én Doms, dacht ik, omdat dingen wel eens anders lopen dan we ons gepland hadden. Want als we het onderwerp van dit artikel even vertalen naar een BDSM-context, dan kunnen we het volgende krijgen:

Waarom deed de Dom, die ik mijn macht gaf, er zulke domme dingen mee?
of:
Waarom deed ik domme dingen met de sub die mij haar/zijn macht gaf?

De gevoelens veroorzaakt door macht en onmacht kunnen rare dingen doen met mensen, dat lazen we al in bovenstaand artikel. Macht werkt erotiserend, en dat in 2 richtingen:

1. Diegene die de macht draagt oefent een sterke aantrekkingskracht op anderen uit. Vooral vrouwen houden van belangrijke mannen. Mannen die weten wat ze willen en die daadkrachtig en effectief (kunnen) zijn. Machtige mannen stralen kracht, veiligheid, aanzien en rijkdom uit. Iets wat veel vrouwen enorm aantrekkelijk vinden.

2. Diegene die de macht draagt trekt daaruit een aantal, vaak onterechte, conclusies. Deze conclusies zijn gebaseerd op het gevoel van belangrijk te zijn, belangrijk gevonden te worden, gelauwerd en bewierookt te worden, sterk en aantrekkelijk te zijn. Machtige mannen gaan daarom minder snel aan risico’s denken, schatten faalkansen niet of minstens lager in, voelen zich superieur en denken bij alles dat ze gegarandeerd succes zullen oogsten.  

Subs die hun Meester(es) op een onrealistische manier bejubelen en aanbidden, lopen het risico dat die aan zelfoverschatting gaat lijden, dat die denkt machtiger en krachtiger te zijn dan in werkelijkheid. Macht, hoe groot en uitgesproken ook, heeft altijd grenzen. Zowel sub als Dom hebben die. Grenzen zijn ook nodig, want niemand is grenzeloos, behalve krankzinnigen.

De macht krijgen van iemand betekent dus haast nooit dat je zo maar alles kan doen waar jij zin in hebt. Dat je met alles wat je doet succes gaat oogsten. Dat je niet meer hoeft te leren omdat je toch al alles kent en beheerst.
Je macht afgeven betekent haast nooit dat je je alles maar moet laten welgevallen. Je blijft – ook als sub – verantwoordelijk voor wat je wel of niet pikt. Er is niks mee om je Dom op een voetstuk te plaatsen, zolang je maar niet te ver afdwaalt van je eigen wensen en verlangens.

In mijn ervaring blijven BDSM-relaties het langst duren als beide partners alert blijven voor de risico’s van machtsoverschatting. Als beiden bereid zijn naar mekaars verlangens toe te groeien en een splijtende openheid naar mekaar toe blijven hanteren.

Macht kan een mooi, maar ook verraderlijk, ding zijn. Macht zonder controle en beheersing van beide partners dreigt te ontsporen en aan te zetten tot domme dingen.

Sebastianus

43/2015-11

Opmerkingen (0)
1 2 3 4 5 Volgende ... Laatste