• Home
  • Activiteiten
  • Blogs
  • Previews
  • Shop
  • Contact
  • FAQ
Twitter Facebook

Gastblog: Overgave vanuit kracht

Daar zat ze, geblinddoekt op haar knieĆ«n, te wachten bij de deur. De hotelkamer verlicht door de zon van de late middag. Ze hoorde het kaartje in het slot en de deur die open ging. Ze voelde hem naderen. Langzaam liep hij een rondje om haar heen. Hij streelde zijn hand door haar haren, om daarna hard te trekken. Haar lippen kregen een kus. "Goed zo meisje!" Er ging een siddering over haar rug. 

Een paar jaar later. Verloren zittend op de bank. Alles achter haar gelaten. Een nieuw begin. Verloren. De man die nu in haar leven was, was heel duidelijk geweest. "Dit gaat ten koste van mij." had ze gezegd. Dat wilde ze nooit meer. "Dan stoppen we ermee!" had hij resoluut geantwoord. En nu zat ze daar. Hoe graag was ze boos geworden. Op hem. Het kon niet. Ze kon onmogelijk boos worden op hem. Hij gaf haar niet waar ze zo naar verlangde.  Bevestiging. Langzaam begon het kwartje te vallen. De enige die haar echt die bevestiging kon geven, was zijzelf. 

Diep was het dal. Heel diep en heel donker. Hoe hard was het om te ontdekken dat ze al die tijd buiten zichzelf had gezocht, wat ze zichzelf ontzegde. Liefde, aandacht, koestering, goed genoeg zijn. Ze had het allemaal buiten zichzelf gelegd. Dat was wat het voor haar was geweest. De sensatie die BDSM aan haar leven had toegevoegd. Dat ze haar partner bijna dwong om haar die goedkeuring te geven. Wat hij haar ook toebracht, ze zou het doorstaan. Alles om zijn trots te winnen. Alles voor zijn goedkeuring. Waar was haar goedkeuring? 

"Als ik jou over mijn grens laat gaan, jou laat doen wat jij wilt.... dan vind je me vast lief!" Niet dus... Ze gaf zichzelf weg om gekoesterd te worden. Ze kon dat zelf niet.

Haar weg uit de put, leidde haar naar zichzelf. Ze kwam thuis op de enige plek die thuis is: haar eigen hart. Wat ziet de wereld er anders uit, van hieruit bekeken. Zij is de moeite waard. Zij is de liefde waard. Langzaam herwint het verlangen aan de overgave weer terrein. Het verlangen komt van een andere plek dan voorheen. Het is een levensgroot verlangen om zich te verbinden, over te geven vanuit haar eigen kracht. Vanuit de wetenschap dat ze nooit meer iemand nodig zal hebben om haar te laten voelen dat ze precies goed is zoals ze is. Het verlangen om zichzelf te delen met die man die begrijpt dat Dominant zijn draait om koestering van hetgeen hem gegeven wordt. Iemand die vanuit zijn eigen kwetsbaarheid zijn kracht beleefd. Iemand die haar net zo min nodig heeft, maar voelt dat de eenheid van twee delen, meer is dan de afzonderlijke delen apart. Zeker niet iemand die zijn eigen onzekerheid bevredigd wilt hebben, door de onderwerping van zijn sub. Immers is de mens maar net zo mooi als de spiegel waar hij in kijkt. 

Liza

41/2015-11

Opmerkingen
Plaats uw commentaar
: