• Home
  • Activiteiten
  • Blogs
  • Previews
  • Shop
  • Contact
  • FAQ
Twitter Facebook

Gastblog: In een oneindige put van leegte

In de mist van de nacht zie ik de achterlampen van zijn auto steeds kleiner worden. Hij draait de snelweg op en verdwijnt uit het hier en nu. De pijn in mijn hart zwelt aan. 
Ik wil je dichtbij houden, je mag niet weg, je kan niet gaan. Ik heb je zo nodig. Liefdesverdriet ken ik wel, maar dit is anders. Dit is schrijnender en harder, rauwer. Het schuurt in mijn bestaan. 

We waren samen zoals we dat regelmatig zijn, als we de schaarse momenten hebben gevonden om samen te spelen. Hij weet delen van mezelf wakker te maken die ik nog nooit heb gekend. Hij ziet mij, volledig als mens, als vrouw. Hij laat mij in zijn voetlicht staan en ik zink weg in het spel, zijn handen en zijn stem. Vanavond was ik zijn koningin. Hij draagt mij op handen en geeft me het gevoel mens te zijn in alle facetten. Hij geeft en neemt, bepaalt en is sterk. Ik voel me veilig en vertrouwd. Als we spelen wordt mijn hoofd stil. Dat heb ik nog nooit meegemaakt. Totaal in het moment zijn en niet denken, alleen voelen. Ik kick op de heerlijke stoffen die hij in mijn lichaam wakker maakt! Het tilt me uit mezelf alsof ik drugs gebruik en totaal vervloei in het moment, los van de wereld, vredig en rustig met een hoofd dat alleen de zachte stilte kent. 

Maar in de mist, achter mijn stuur, komen de gedachten met terugwerkende kracht terug. Ik val en val in een oneindige put van leegte. De eenzaamheid die er altijd al was wordt harder en killer en ontneemt me bijna de adem. Alles in me schreeuwt dat hij niet weg mag gaan. Dit gevoel wil ik niet missen! 

Ik start mijn auto en draai in tegengestelde richting terug mijn eigen leven in. Mijn hart is verward. Het is zo heerlijk samen, zo echt, zo compleet! Maar de werkelijkheid van mijn bestaan blijkt leger dan dat ik mezelf wijs heb gemaakt. Mijn oren suizen. Ik voel me misselijk en weet dat deze pijn nog dagen aan blijft houden. Ik moet door en doe de dingen die ik moet doen. Ik slaap, ik eet, ik werk, maar mijn hoofd is chaos. Hij kruipt onder mijn huid, in mijn hoofd en aan de ene kant wil ik hem daar vasthouden om dat euforische gevoel bij me te houden, aan de andere kant is daar de realiteit. De grauwheid van mijn bestaan onder een deken van verlamming. Het kost me dagen om weer een beetje te functioneren. Het verdoofde afwezige gevoel lost langzaam weer op en maakt plaats voor mooie herinneringen. 

Je kunt het licht niet herkennen als je het donker niet hebt aanschouwd. Mijn donker is inktzwart maar mijn licht is zo verlichtend. Het tilt me op en laat me vliegen. 

Marloes

(verscheen eerder in "BDSM, ik beheers je!")

35/2015-2

Opmerkingen
Plaats uw commentaar
: