• Home
  • Activiteiten
  • Blogs
  • Previews
  • Shop
  • Contact
  • FAQ
Twitter Facebook

Enige reflecties na het zien van de film “Fifty Shades of Grey”

Je kan van de trilogie van E.L. James vinden wat je wilt. De boeken hebben in elk geval een massa mensen beroerd (100 miljoen verkochte exemplaren!) en … daar mag je toch wel van uitgaan, ook heel veel mensen aan het denken én het praten gezet over hun behoeften. BDSM is nooit op een grotere schaal onder de aandacht geweest. Dat is een reuze verdienste op zich, vind ik.

Maar helaas. Het is bijna een zekerheid: films die aan de hand van boeken worden gemaakt, dekken nooit de lading die het boek wél had.  “Fifty Shades” doet het niet beter.

Miskleunen

Ana’s innerlijke strijd (Waarom wil ik toch meegaan in zijn wensen? Waarom hou ik van deze man met zijn perverse ideeën? Dit is niet normaal en toch wil ik het beleven?) komen in de film helemaal niet uit de verf. Daardoor wordt een vrouw neergezet die – ondanks haar duidelijk aanwezige intelligentie (getuige daarvan zijn haar bijdehandse, confronterende reacties en vragen naar Christian toe) – daar absoluut niks mee lijkt te doen.

Het had nochtans perfect gekund: het boek bevat immers alles wat haar innerlijke strijd voedt. Het scenario had het ook intelligent kunnen oplossen. Bv. door Ana’s gedachten via een off-screen-voice mee te delen aan de kijker, of via de gesprekken met haar vriendin/room mate… Wat jammer toch! Het had zoveel meer waardevols kunnen bieden voor vrouwen over de hele wereld die zich net als Ana (in het boek) dezelfde vragen stellen.

Ik had het al lastig met het personage “Christian” zoals die in de boeken neergezet was. Alweer het stereotype vooroordeel dat BDSM’ers wel een slechte jeugd gehad moeten hebben. Hoe kom je anders tot zulk “ziekelijk” gedrag?!

De film maakt, naar mijn oordeel, ronduit gehakt van Christian. Geen seconde kan de acteur mij overtuigen van zijn kracht en Dominantie. Met zijn puppy-ogen, met rijkdom gemaskeerde onzekerheid en vluchtgedrag is hij de miscast van de eeuw. Overigens ook als manager van een wereldbedrijf, blijft hij nauwelijks overeind. CEO’s die dergelijke bedrijven leiden zijn écht wel van een ander kaliber.

Nog erger wordt het, als niet Christian, maar veeleer Ana, de sterkste van hen beiden blijkt te zijn. Op de terechte, kritische en splijtende vragen van Ana, weet Christian niet veel zinnigers te zeggen dan: “Dat is nu eenmaal wie ik ben.” Of: “I’m 50 shades of fucked up.”

Ook qua stabiliteit en standvastigheid faalt Christian jammerlijk. De liefde bedrijven doet hij niet … totdat blijkt dat Ana nog maagd is. De man zweert bij ‘het contract’ totdat het wat al te lang duurt eer Ana klaar is om het te ondertekenen. Van echte Dominanten mag gerust wat meer geduld en doorzettingsvermogen verwacht worden, toch? Verwacht je van je Dom niet dat hij te vertrouwen is en respect oproept?

Ook in de BDSM-scènes – waar natuurlijk naar Amerikaanse normen enkel vrouwelijk naakt te zien mag zijn – overtuigt Christian helemaal niet als een sterke Dominant Male. Helaas valt ook Ana hier door de mand als ze in de eerste echte neukpartij van haar leven de knieën optrekt om Christian dieper toegang te geven tot zichzelf. Ik heb het onervaren vrouwen nooit zien doen…  

Als Ana hem – na het zien van de Red Room of Pain – vraagt of hij dan een sadist is, antwoordt Christian dat hij geen sadist maar een Dominant is. Punt! Weer een enorme gemiste kans om het verschil in enkele gesprekslijnen uit te klaren. Die informatie had veel Dom’s in spé kunnen voeden …

Slotsom

Al bij al een mooi gemaakt film, met sterke filmische kwaliteiten en een zeer degelijke en goed aangewende muziekscore … maar helaas een onderdanige Ana die dat zelden met overtuiging toont en een Christian die nooit overtuigt als Dominant. De scenaristen en/of regisseuse hadden met het eerste boek van E.L. James veel, maar dan ook erg veel, beters kunnen doen. Ik denk dat mensen die met latente BDSM-gevoelens rondlopen, in deze film niet hun mosterd zullen vinden.

Maar om dan toch nog met een positieve noot te eindigen. Toen ik gisteravond voor de deuren van de filmzaal stond te wachten, telde ik ruwweg 2/3de  vrouwen en 1/3de  mannen (ik had zelf niet zoveel mannen verwacht) én enkele vrouwen met hoofddoek, vergezeld door hun mannelijke partners. Dat lijkt me dan weer een hoopvolle zaak!

Sebastianus

Voor Stichting Info BDSM

34/2015-2

Opmerkingen
Plaats uw commentaar
: