• Home
  • Activiteiten
  • Blogs
  • Previews
  • Shop
  • Contact
  • FAQ
Twitter Facebook

Over loslaten en oppakken

Ik praat al jaren met mensen die BDSM beleven. Het is eigenlijk eerder recent - vooral dan sinds de 50-tinten-hype - dat ik met mensen over BDSM praat die BDSM (nog) NIET beleven. Het is uit de gesprekken met deze laatste groep van mensen dat ik vooral geleerd heb dat het beeld dat BDSM heeft, getekend wordt door ANGST.

En dan heb ik het niet over de angst om foute mensen tegen te komen, niet de angst om door de omgeving vreemd bekeken te worden, zelfs niet de angst om de eigen macht in handen van iemand anders te leggen, maar eerder een soort “existentiële” angst ... de angst om zichzelf te verliezen! De angst om de controle over de eigen wensen en verlangens kwijt te spelen. De angst voor de gevolgen voor zichzelf en het meegaan in “duistere” verlangens en wat dat zou kunnen veroorzaken.

Een tijdje geleden was ik op een gespreksavond die over de 50-tinten-boeken handelde. Na het publieke gesprek kwam een vrouw naar me toe en vertelde me dat “heel dat BDSM-gebeuren vrouwen angst in boezemt”. Doorgevraagd bleek haar angst hem te zitten in het feit dat ze schrik had zichzelf te verliezen. De angst dat het loslaten van wat hoort en als “normaal” beschouwd wordt, haar in onevenwicht en onzekerheid zou brengen. Angst dat de deur opzetten voor haar verlangens alles op losse schroeven zou zetten.

Deze angst is heel herkenbaar. Alles wat nieuw en onbekend is heeft iets beangstigends, dat herkennen we ongetwijfeld allemaal. Mensen die de stap naar BDSM-beleving zetten worstelen hier meestal extra mee. De stap om te durven loslaten en – ondanks de goed besproken en vastgelegde afspraken – toch die stap in het ongewisse durven zetten, dat vergt moed!
Zelfs van mensen die dan de stap daadwerkelijk gezet hebben en in een veilige en vertrouwensvolle omgeving gaan experimenteren zijn, hoor je vaak dat ze zichzelf ergens verloren zijn, dat ze dingen van zichzelf ontdekt hebben die ze niet wisten, die ze niet eens vermoedden…

Je hoort het zo vaak roepen: “Loslaten is een kunst!” en ik ervaar het zelf ook zo. Het is iets wat je als persoon met een subbehoefte zal moeten leren. Daar bestaan geen platgetreden paden voor. Dat pad zal ieder individu zelf moeten lopen.

Loslaten kan overheerlijke ervaringen opleveren. Daar kan je vele verhalen over lezen en het is ook mijn persoonlijke ervaring. Wel stel ik dat het pas overheerlijk kan zijn op voorwaarde dat je iemand tegenover je hebt staan die weet hoe hij of zij dat “loslaten” moet “oppakken en in een gewenste richting sturen”. Gewenst dan voor beiden welteverstaan!

Moet je dan noodzakelijk maar gaan experimenteren met een ervaren iemand? Nee, dat is niet noodzakelijk. Wat wel noodzakelijk is is dat je het met iemand uitprobeert die emotioneel stabiel en evenwichtig genoeg is om, als je gaat wankelen, je op te vangen.
Wederzijdse liefde kan een uitstekende “omgeving” zijn om te gaan experimenteren; wederzijds respect en vertrouwen is een must, maar niets van dit alles vormt een garantie dat iemand je oppakt én dragen KAN. Als je veilig wilt “loslaten” zal je best een stevige “oppakker” tegenover je hebben, iemand die weet dat zorgdragen voor de ander essentieel is, dat het ook een kunst is die je je eigen kunt maken én daarvoor de verantwoordelijkheid wil én kan dragen. Iemand die de controle bewaart en bewaakt … voor, tijdens én na. Iemand die jouw angst om kan zetten in rust en zekerheden!

Een mooie én sprekende getuigenis van een vrouw die na lang worstelen de stap durfde te zetten en hier beschrijft hoe een emotioneel stabiele Dominant haar over deze drempel kon zetten:

Als Hij me aanspreekt, me bij mijn naam noemt,
erkent Hij de essentie van mijn bestaan.
Iedereen noemt mij anders.
Maar voor Hem kan ik "haar" zijn.
 
In vertrouwen laat ik delen van mezelf achterwege en krijgt zij het volledige voetlicht.
Daar hoef ik niet te regelen, te zorgen of de lakens uit te delen.....
Daar neemt Hij het van me over.
Daar zet Hij een weg voor me uit die ik met vertrouwen bega.
Omdat ik weet dat Hij doorgrondt dat hier mijn verlangen ligt.
 
Ik word stil van binnen en voel de rust in mijn hoofd.
Als Hij mijn naam noemt, daal ik af naar de onbetreden paden van mijn eigen bestaan.
Ik laat mij leiden, meevoeren door Zijn stem en handen.
Ik weet mij gedragen omdat Hij mijn wankeling ziet.
 
Als Hij me bij mijn naam noemt en me vraagt te doen en te zeggen,
wellen tranen op van ontroering.
Hij durft de deuren te openen die ikzelf angstvallig gesloten hield.
In Zijn vertrouwen durf ik mee te gaan naar mezelf.

Sebastianus

6/2013-2

Opmerkingen
Plaats uw commentaar
:
slavinvanerik@gmail.com
Aangemaakt op: 29/05/2013 21:00
Ik werd hier een beetje stil van, en emotioneel. En ik heb daarop een mail naar mijn Meester gestuurd.

"Mijn Meester,

Loslaten: dat is mijn probleem. Ik kan het niet goed, ik durf het niet. Daarom krabbel ik altijd zo terug.
't Is niet dat ik Je niet vertrouw, maar blijkbaar toch niet goed genoeg om te geloven dat ik "in veilige handen" zal zijn... :-(

En ik zit daar enorm mee.

We hebben een probleem, lieve Meester.
Je verwacht van me dat ik je probeer te overtuigen van het feit dat ik Je slavin wil zijn, maar dat is moeilijk zenne, want hoe kan ik me overgeven in de handen van een Meester waar ik nauwelijks tijd genoeg mee doorbreng om te kunnen inzien dat Hij er effectief zal zijn op mijn "pad" onderweg en zich niet gewoon nu en dan eens met mij wil amuseren, maar geen interesse heeft in het mentale begeleiden zelf?

Soms ben ik echt bang dat Je enkel geïnteresseerd bent in de lusten van een slavin te hebben, maar dat de bijhorende lasten er teveel aan zijn. Misschien volledig ongegrond, maar Je bent hier niet om me daarvan te overtuigen. Je bent hier niet wanneer mijn eeuwige negatief denken weer de kop opsteekt, om het terug weg te duwen, om me vast te houden en te kalmeren. En dan blijf en blijf ik maar tobben.

Ik wil bdsm beleven, graag, dolgraag en eerlijk gezegd het aller, aller, allerliefste met jou. Maar ik ben bang of ik het mentaal aan ga kunnen en gezien de situatie waarin we nu zitten kan ik gewoon niet op je rekenen. Je bent er nooit.
Neen, daar kan Jij niet aan doen, dat weet ik, maar Je moet begrijpen dat ik het op deze manier niet kan. Ik ben geen persoon om s avonds alleen te zitten met mijn angsten, mijn twijfels, zonder dat ik emotioneel opgevangen kan worden indien nodig. Dat gaat niet, dat kan ik niet aan. Ik zie Je veel te graag. Ik hou van Je met hart en ziel en dat is net een onderdeel van mijn probleem: mijn gevoelens voor Jou zijn veel te intens. Ik wil Je bij mij, punt.

Ik weet dat je in t begin zei dat het de bedoeling was me emotioneel sterker te maken, en op een bepaald vlak lukt dat ook, maar op een ander gebied zorgt de hele bdsm-ervaring er net door dat ik nog meer ga twijfelen aan mezelf.

Ik besef dat Je Je best doet, Meester, ik vind dat we de voorbjie maanden erg geëvolueerd zijn in onze onderlinge communicatie en zo en ik voel me "gehoord" wanneer ik met Je praat; een gevoel dat niemand me eigenlijk ooit gegeven heeft.
En ik begrijp ook dat we op de luttele momenten die we met elkaar hebben allebei eerder een neiging tot "spelen" hebben...
maar het is een probleem.

Natuurlijk snap ik dat Je Je vrouw niet zomaar verlaat voor het onbekende met een emotioneel, wisselvallig, twijfelend wezen als ik. Maar het spijt me, ik ga in deze situatie nooit kunnen stoppen met twijfelen vrees ik, dat heb ik hier net beseft.
En ik vind het bijzonder jammer dat ik niet anders in elkaar zit. Maar ik ben te bang om los te laten, te bang, om binnen 4 maanden te moeten horen dat Je uiteindelijk toch bij haar zal blijven. En dan zal het eindigen tussen ons, want ik ga het niet aankunnen om op dat ogenblik gewoon nu en dan casual met Je te spelen, dat gaat niet lukken.

En dat doet me de das om, die onzekerheid, dat niet weten, die schrik om Je te verliezen. Mijn God, het gaat sowieso al hels zijn op dat moment, ondanks het feit dat ik me er mentaal probeer op voor te bereiden. Ik ben wie ik ben, lieve Meester, ik ben niet sterk, ik ben een meisje met nu en dan een grote mond, maar eigenlijk een klein hartje. En dan hartje loopt over van liefde voor Jou. Maar ik durf het risico niet nemen dat hart te laten verdrinken wanneer ik me volledig geef en Je dan plots toch opeens zou verliezen, want ik ben mezelf al totaal verloren, in Jou."