• Home
  • Activiteiten
  • Blogs
  • Previews
  • Shop
  • Contact
  • FAQ
Twitter Facebook

Gastblog: En dan mag het er zijn, maar daar is het er nog niet mee.

Waar begin je? Hoe begin je? De hunkering is er. De bevestiging is er.

Mijn partner vond het super interessant. Praten ja, maar lezen, nee dat niet. Hij wilde het wel, maar deed het niet. Ach ja, het is zoals het is. Mannen, hahaha!

Ik las en las, bekeek websites, kreeg tips welke touwen we het beste konden bestellen. Er was nog weerstand. Gek eigenlijk. Eindelijk was alles open, mijn man er meer dan klaar voor en toen liep ik tegen weerstand. Bestelweerstand noemde ik het. Ik durfde de spreekwoordelijke knoop maar steeds niet door te hakken.

Mijn gedachten en gevoelens schoten alle kanten uit. Van "ik ben niet normaal dat ik dit écht wil" tot "wil ik dit wel echt?". Uiteindelijk was ik zover, de schaamte voorbij. Alles wat het nodig had, was tijd. Wat een opluchting, wat een bevrijding is het toch steeds als de zich opdringende grens verlegd kan en mag worden.

Er ging nog iets mis met bestellen. Goed want dan had ik ook weer de tijd om te wennen. Elke stap heeft tijd nodig, zo voelde dat. Daar was hij dan, de orderbevestiging. Drie dagen met een bonzend hart rondgelopen. Als een kind met Sinterklaas. Het doosje werd bezorgd op een woensdagsmiddag. Ik had bezoek, dus heb het op bed gezet. Later die avond hebben mijn man en ik samen de doos geopend. Het touw voelde als thuiskomen. Het was zo'n bijzonder gevoel, dat kan ik hier niet omschrijven. Daar zijn geen woorden voor.

Die donderdagavond werden de eerste knopen gelegd. Nog niet op de blote huid, de hunkering werd groter. Wauw!! Ik lag daar, in een harnas geknoopt opgerold in de armen van mijn man. Ik was van hem!! Écht van hem.

Vrijdag kreeg ik een blinddoek om en kreeg ik de eerste touwen op mijn blote huid geknoopt. Er gaat nog steeds een siddering langs mijn rug als ik daar aan denk...

Nu zijn we zo ver dat we oefenen afwisselen met er echt werk van maken. Soms loopt oefenen heerlijk uit de hand. Altijd kan alles besproken worden. Langs beide zijden is dit een grote ontdekkingstocht. Bij ons allebei groeit het verlangen naar meer kennis. Naar het weten van de echte basis. Naar het echte werk. Dat komt begin volgend jaar vast wel goed.

In de tussentijd worden er filmpjes van YouTube bekeken en blijkt mijn partner een zeer creatief talent. Wat ben ik toch een geluksvogel.

Dat brengt mij bij mijn laatste en zeker niet de minste tussentijdse conclusie: Shibari is een verbond van liefde, vertrouwen en overgave. Het heeft onze liefde zo ontzettend verdiept naar een niveau waarvan we het bestaan niet wisten. En we staan nog maar aan het begin. Wat zal 2013 ons allemaal gaan brengen? Ik ben héél benieuwd...

Constance

28/2012-12

Opmerkingen
Plaats uw commentaar
: